Serwis turystyczny

Pośród liści drzew można spotkać jesienią motyla zimówkę ogołotnika na którego teraz przypadł czas rojenia się. Zimówek ogołotnik to motyl którego skrzydła mogą osiągnąć rozpiętość do czterdziestu milimetrów koloru żółtawego na których są małe, brunatne paski Skrzydła mają jedynie samce a samice już nie. Gąsienice tego motyla żerują na dębach i to właśnie tam można je zobaczyć na wiosnę. Koniec jesieni to czas kiedy odlatują na południe wrony a do nas przylatują wrony z północy i ze wschodu. W lasach pojawiają się czyżyki natomiast odlatują pierwiosnki i myszołowy zwyczajne. Z północy przylatują myszołowy włochate. Jarząbki łączą się w pary i przygotowują przyszłe miejsca lęgowe. Do snu zimowego przygotowują się koszałki i popielice. Wiewiórki zbierają w swych dziuplach i spiżarniach orzechy, żołędzie i różne nasiona oraz owoce. Również do snu zimowego szykuja się borsuki. Młode wilczki odłączają się od stada i tworzą swoje watahy które będą wspólnie polowały jesienią. Samce saren tracą rogi. Jesień to czas dojrzewania wielu gatunków drzew i krzewów liściastych. Owoce tych roślin mają za zadanie przedłużenie gatunku a co za tym idzie muszą się przedostać do gleby. Aby to sobie ułatwić rośliny wykształciły różnego rodzaju typy owoców które są zróżnicowane pod względem kształtu i budowy. Mają również różne sposoby na przenoszenie się z drzewa na ziemię czyli mają różne aparaty służące do lotu lub do przyczepiania się na przykład do zwierząt dzięki którym mogą pokonywać znaczące odległości. Owoce drzew leśnych to orzechy oraz skrzydlaci. Orzechy rosną na dębach, bukach, lipach a skrzydlaci na brzozach, olszy, wiązie. Niektóre owoce okryte są soczystą owocnia i do takich należy bez i porzeczka. Są również pestkowce czyli czereśnie, kaliny, drenie. Jeśli nasiona są otoczone soczysta owocnia to wtedy sa chętnie zjadane przez zwierzęta a później wraz z nimi nasiona przenoszone są w inne części lasu i tam wydalane. Nasiona trafiają na nowy grunt i mogą się swobodnie rozwijać. Jesień to również czas grzybów i zanim się na nie wybierzemy warto wiedzieć gdzie rosną oraz przejrzeć atlas grzybów aby się upewnić jakie gatunki mamy zbierać.

Najcenniejszy obiektem Warszawy jest wielko powierzchniowy kompleks Lasów Kabackich. Stanowią one resztkę puszcz mazowieckich. W XIX wieku służyły one Potockim i Branickim jako tereny łowieckie i wypoczynkowe. W kolejnych latach znaczną część parku przeznaczono na zwierzyniec. W 1939 roku prezydent Stefan Starzyński, doceniając wartość Lasów Kabackich, wykupił je z rąk właścicieli i udostępnił mieszkańcom Warszawy. Tutejsze drzewostany dużą stratę poniosły w latach 1947 i 1948 na skutek ogromnej siły huraganów. Dużą rolę las ten odegrał w czasie okupacji hitlerowskiej. Służył za schronienie żołnierzom Polski Podziemnej. Prowadzone tu były zebrania konspiracyjne i ćwiczenia wojskowe. Wędrując przez Lasy Kabackie natkniemy się na samotne mogiły żołnierzy polskich, a także na miejsca masowych egzekucji. Powierzchnia parku wynosi 1,062 hektary i składają się na nią urozmaicone formy terenu: lasy, sady, pola. Na skraju lasu zorganizowano ośrodek wypoczynkowy, który cieszy się dużym powodzeniem. Obszar rezerwatu im. Jana Sobieskiego stanowi część niegdyś rozległych puszcz mazowieckich. Położony on jest w dzielnicy Praga Południe, na terenie osiedla Wawer. Obejmuje swymi granicami obszar 113,65 ha. W latach okupacji niemieckiej lasy te zostały częściowo zdewastowane, przez masowe wyręby drzew. Ze względu na prowadzone tu prace naukowe rezerwat został zamknięty dla turystów i ogrodzony. Znajdujące się na tym terenie drzewostany iglaste zostały wprowadzone tu sztucznie, dlatego teraz stopniowo eliminuje się je na korzyść drzew liściastych. Rezerwat im. Jana Sobieskiego, ze względu na prowadzoną tu gospodarkę rezerwatową oraz zamknięcie terenu, stał się ostoją zwierząt. Oprócz pospolitych występują tu również gatunki, które należą do rzadkości na obszarach Warszawy. Stwierdzono występowanie tu sarny, borsuka, dzika, kuny leśnej a także kilku ryjówek i nietoperzy. Liczne są tu także ptaki, które mają doskonałe warunki do gniazdowania. Łatwo też można spotkać tu płazy i gady, które cieszą się tutaj spokojem i nie są narażone na tępienie.

Epokę średniowiecza charakteryzowało bardzo wiele cech. Jedną z nich było nastawienie na duchową stronę życia – w Tm sensie, że nie liczyło się życie doczesne, ale to, co czeka człowieka po śmierci. Zycie doczesne stanowiło wówczas jedynie narzędzie do zasłużenia sobie na boską łaskę. Znajdowało to swoje odzwierciedlenie w sztuce, a zatem również i w teatrze. Średniowieczny teatr to przede wszystkim miracle oraz misteria. Często przybierał on również formę moralitetów oraz fars. Wszystko to nawiązywało do religijności. Najczęściej tego rodzaju przedstawienia można było oglądać przy okazji rozmaitych nabożeństw – i to był teatr tak zwanych wyższych lotów. Zabawie służyły farsy. Bardzo korzystały na tym osoby nie umiejące czytać. Korzenie średniowiecznego teatru sięgają teatru pochodzącego z czasów antycznych. W starożytności widowiska teatralne stanowiły formę uczczenia pewnych wydarzeń. Czara włocławska jest zabytkiem, który aktualnie podziwiać można w krakowskim Muzeum Narodowym. Co jakiś czas prezentowane jest również w Galerii Rzemiosła Artystycznego. Dokładna data powstania tego przedmiotu nie jest znana – wiadomo jedynie tyle, iż pochodzi on z dziesiątego stulecia (chociaż zdaniem niektórych pochodzić może z wieku dwunastego). Jest to zatem tym bardziej cenny zabytek, albowiem w naszym kraju nie ma wielu zabytków wywodzących się z czasów przedromańskich. Swoją nazwę czara owa zawdzięcza faktowi, iż znaleziona został właśnie pod Włocławkiem – było to znalezisko o jak najbardziej przypadkowym charakterze. Przypuszcza się, iż przedmiot ten kiedyś pełnił funkcję mszalnego kielicha – przy czym kielich to dość nietypowy, albowiem nie ma stopki. Materiałem użytym do jego wykonania było srebro. Czara częściowo została pozłocona, a ponadto ozdobiona ornamentami oraz scenami.

Agroturystyka jest działem przemysłu turystycznego bardzo stymulującym rozwój polskiej wsi. Dzięki działalności gospodarstw agroturystycznych można wykorzystać wolne zasoby, jakie do tej pory nie były należycie lub wcale wykorzystywane. Tworzy się dodatkowy dochód oraz nowe miejsca pracy. Ponieważ rosnący popyt wymusza ciągłe doskonalenie się, poprawia się tym samym wiejska infrastruktura, budynki od lat niszczejące pięknieją i są odrestaurowywane. Również ludność korzysta z wielu pozytywnych aspektów, jakie niesie za sobą ten rodzaj przedsiębiorczości. Następuje większa integracja społeczeństwa, jego aktywizacja i rozwój. Wreszcie większe zainteresowanie powoduje, że istnieje szansa na pełne zachowanie dziedzictwa kulturowego. Również turyści decydujący się na tego typu wypoczynek otrzymują z tego tytułu wiele benefitów. Spędzają wolny czas aktywnie, w kontakcie z przyrodą. Poznają miejscowa kulturę, mogą rozwinąć swoje zainteresowania i umiejętności, nabrać szacunku dla ciężkiej, codziennej pracy na roli, zwiększyć swoją świadomość ekologiczną, wreszcie pokazać swoim dzieciom życie jakże odmienne od tego, jakie mamy na co dzień w miastach. Osoby prowadzące przedsiębiorstwa agroturystyczne organizują się w dobrowolne zrzeszenia, noszące nazwę najczęściej “stowarzyszeń” lub “izb”. Ich celem jest propagowanie wiedzy na temat rozwiązań marketingowych i organizacyjnych, które mogą przyczynić się do osiągnięcia sukcesu biznesowego przez poszczególne podmioty. Na arenie ogólnopolskiej te wszystkie stowarzyszenia reprezentowane są przez Polską Federację Turystyki Wiejskiej “Gospodarstwa Gościnne”. Agroturystyka wspierana jest również przez rząd poprzez ścisłą współprace oferowaną przez Ministerstwo Rolnictwa. Krajowe Centrum Doradztwa Rolniczego oraz Ośrodki Doradztwa Rolniczego, funkcjonujące w każdym województwie, poprzez lokalne placówki służą niezbędną pomocą w załatwianiu wszelkich formalności oraz przekazują informacje organizacyjne i prawne. Pomagają także w promocji i reklamie, przekazując informacje o lokalnych przedsiębiorstwach agroturystycznych do ogólnopolskiej bazy danych, dzięki której dane te rozpowszechniane są na terenie całego kraju oraz zagranicą.

Pieta z Tubądzina to jeden z zabytków polskiej sztuki średniowiecznej. W chwili obecnej podziwiać go można w warszawskim Muzeum Narodowym. Dokładna data powstania tego obrazu nie jest znana, aczkolwiek przyjmuje się powszechnie, że miało to miejsce w połowie piętnastego stulecia. Nie jest znany również jego twórca – został on przez historyków określony mianem Mistrza Opłakiwania. Namalował swój obraz na desce. Użył do tego celu farb temperowych. Dzieło zostało wykonane zgodnie ze schematem tradycyjnej piety – a zatem nie żyjący już Jezus Chrystus spoczywa na kolanach Matki Boskiej, która okutana jest w żałobną odzież w bardzo ciemnym kolorze. Pieta z Tubodzina stanowi jeden z lepszych przykładów tablicowego malarstwa. Pochodzi z Małopolski, w związku z czym widoczne są na obrazie elementy sztuki charakterystycznej dla tego regionu naszego kraju, ale nie brak na nim także i wpływów włoskich. Ołtarz Wita Stwosza znajdujący się w krakowskim Kościele mariackim to bez wątpienia jeden z najbardziej znanych przykładów średniowiecznej sztuki w naszym kraju – ołtarz ten znany jest nie tylko w Polsce, ale też poza jej granicami. Autorem tego dzieła jest pochodzący z Niemiec artysta nazwiskiem Wit Stwosz, w Krakowie posiadał on swój własny warsztat. Ołtarz powstał w drugiej połowie piętnastego stulecia. Praca nad nim zajęła mistrzowi oraz jego pracownikom łącznie dwanaście lat. Na całym kontynencie europejskim nie ma większego tego rodzaju dzieła aniżeli te krakowskie. Samych figur znajduje się w nim przeszło dwieście. Ołtarz charakteryzuje się też i tym, że to, co jest święte zostało połączone z tym, co rzeczywiste – czyli dla przykładu ukazano świętych oraz zupełnie zwyczajnych ludzi. Wyrzeźbione postacie wcale nie są wyidealizowane – a wręcz przeciwnie, są one niesamowicie realistyczne.