Serwis turystyczny

W Danii można spotkać wielu przedstawicieli różnych narodowości. Dominuje protestantyzm, a dokładniej luteranizm. Danię zamieszkują głównie Duńczycy, którzy stanowią 95 % ogółu ludności. Poza tym na terytorium Danii mieszkają Turcy, Norwegowie, obywatele Wielkiej Brytanii i byłej Jugosławii, Irańczycy, Niemcy, Szwedzi, a także coraz liczniejsi Polacy, których najwięcej jest na wyspach Falster, Lolland i Langeland. Dominującą religią w tym kraju jest protestantyzm, a ściślej luteranizm, który wyznaje 91 % ludności Danii. Innymi większymi grupami są katolicy – 0,6 % i wyznawcy judaizmu – 0,1 %. Od połowy lat siedemdziesiątych Danię cechuje bardzo niski, oscylujący wokół zera wzrost liczby ludności oraz mały, a w poszczególnych latach nawet ujemny, przyrost naturalny. W ogólnej liczbie ludności Danii jest znaczny udział mieszkańców w wieku ponad 65 lat – aż 15 % oraz stosunkowo nieduży dzieci w wieku poniżej 14 lat – 19 %. W Danii przeważają kobiety – na 100 mężczyzn przypada ich 103. Przeciętna długość życia wynosi 73 lata dla mężczyzn oraz 78 lat dla kobiet. W miastach mieszka 85 % ludności, a największym miastem jest Kopenhaga, której zespół miejski skupia ponad 26 % ogółu ludności Danii. Gospodarka duńska jest bardzo dobrze rozwinięta. Duńczycy poradzili sobie doskonale z wcześniejszą recesją.Dania jest rozwiniętym krajem przemysłowo – rolniczym. Produkt krajowy brutto w przeliczeniu na 1 mieszkańca ma jeden z najwyższych w Europie. Dania przeżywała pod koniec lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku recesję, spowodowaną m. in. kryzysem paliwowo – energetycznym. W latach osiemdziesiątych jednak konsekwentnie realizowała radykalny program gospodarczy, dzięki czemu następował stały wzrost produktu krajowego brutto. Udało się to osiągnąć za pomocą zwiększani inwestycji oraz zawężania specjalizacji przy jednoczesnym utrzymaniu wysokiej jakości wyrobów. Dania opiera swoją produkcję przemysłową w większości na surowcach importowanych i jest obecnie eksporterem artykułów przemysłowych. W Danii eksploatowane są ropa naftowa oraz gaz ziemny wydobywane z bogatych złóż na szelfie Morza Północnego. Rozwinięty jest przemysł maszynowy, a ponadto dobrze rozwinięte są także tradycyjne duńskie przemysły. Należą do nich przemysł spożywczy, piwowarski (Carlsberg, Tuborg), stoczniowy oraz ceramiczny i szklarski oraz przemysł papierniczy.

We współczesnym Rzymie do najsłynniejszych należą łuk Tytusa (81 n.e.) i Septymiusza Sewera (204 n.e.). Łuk Tytusa to budowla jednoprzelotowa, bogato zdobiona, z rzeźbionym fryzem oraz wykutym w kamieniu napisem. Monument ten został wzniesiony dla upamiętnienia upadku Jerozolimy, zaś widniejąca na nim płaskorzeźba przedstawia cesarza Tytusa w geście zwycięstwa. Łuk Septymiusza Sewera jest chyba najsłynniejszym przykładem konstrukcji potrójnej. Potężny łuk centralny i dwa mniej okazałe łuki boczne również wieńczy inskrypcja. Podobne budowle można zobaczyć na terenie całych Włoch, a także w wielu krajach podbitych w czasach cesarstwa rzymskie go, na przykład Łuk Tyberiusza w Orange we Francji (30-20 p.n.e.) oraz Łuk Trajana (113 n.e.) na szosie wiodącej do portu we włoskiej miejscowości Ankona. zymianie nie budowali obelisków. Zastąpili je kolumnami, które podobnie jak łuki, wznoszono dla upamiętnienia sukcesów militarnych oraz ku czci wybitnych generałów. Jednym z najsłynniejszych monumentów tego typu jest wolno stojąca Kolumna Trajana autorstwa greckiego architekta Apollodorosa z Damaszku, wzniesiona w roku 114 n.e. usytuowana na Forum Trajana w Rzymie. Kolumna ma ponad 40 metrów wysokości, zdobi ją aż 2500 rzeźb przedstawiających ludzkie postacie w scenach ukazujących zwycięskie kampanie wojenne cesarza Trajana. Wewnątrz cokołu znajduje się komora grobowa z prochami władcy i jego żony. Kolumnę wieńczy marmurowa głowica dorycka. W wersji oryginalnej znajdował się na niej posąg Trajana. W roku 1587 umieszczono w komorze grobowej statuę przedstawiającą Św. Piotra. Mauzolea (potężne grobowce) oraz sarkofagi (kamienne trumny zdobione płaskorzeźbami lub posągiem zmarłego) są również rodzajem pomników ku czci zmarłych osób. Etruskowie, którzy zamieszkiwali tereny środkowych Włoch od około 800 roku p.n.e. do trzeciego stulecia przed naszą erą, gdy zostali podbici przez Rzymian, pozostawili po sobie wiele tego typu monumentów wykonanych w kamieniu, brązie i terakocie. Kamienny sarkofag zdobiony podobizną zmarłego i wysokiej klasy płaskorzeźbami umieszczano w specjalnym grobowcu. Etruskie grobowce są prawdziwą skarbnicą wiedzy o życiu i kulturze tych ludzi. Można tu bowiem znaleźć nie tylko sarkofagi, lecz także przedmioty codziennego użytku. Komnata, w której znajdowała się trumna, była umeblowana, natomiast jej ściany zdobiły malowidła. Niemal cała wiedza, jaką naukowcy posiadają o Etruskach oparta jest na znaleziskach z miejsc pochówku. Wiedzy tej nie ma zbyt wiele, ponieważ badania są ograniczone do małej liczy przypadków i trzeba się napracować, by zdobyć informacje.

Dania to kraj położony przede wszystkim na wyspach. Podzielony jest na kilkanaście okręgów administracyjnych.Dania, a właściwie Królestwo Danii, to państwo położone w północno – zachodniej Europie, na Półwyspie Jutlandzkim, między Morzem Północnym a Morzem Bałtyckim. Obejmuje ponad 480 wysp, spośród których około 100 jest zamieszkanych. Największymi wyspami są: Zelandia, Fionia, Nordjylland, Lolland, Bornholm, Falster i Langeland. Stolicą Danii jest Kopenhaga. Powierzchnia kraju liczy 43,1 tysiąca km kwadratowych, a według danych z 2003 roku zamieszkuje go 5,2 miliona mieszkańców. Językiem urzędowym w Danii jest język duński, natomiast jednostką monetarną korona duńska. Święto narodowe w Danii obchodzone jest 5 czerwca, w rocznicę uchwalenia konstytucji z 1849 roku. Państwo to składa się z 14 okręgów administracyjnych i 2 tak zwanych miast wydzielonych, czyli Kopenhagi i Frederiksbergu. Do Danii należą także autonomiczne – Grenlandia i Wyspy Owcze. Dania posiada następujące granice: południową -lądową i morską – z Niemcami, wschodnią i północno – wschodnią – ze Szwecją, północno -zachodnią – z Norwegią, granicę oddzieloną cieśniną Skagerrak. Klimat panujący w Danii nie należy do najbardziej przyjemnych, lecz jednocześnie nie jest najzimniejszy.Powierzchnia Danii jest przede wszystkim nizinna. Klimatem, który panuje w tym kraju jest klimat umiarkowany ciepły, morski. Średnia temperatura w najzimniejszym miesiącu – lutym waha się od 0°Celsjusza do -1°Celsjusza, natomiast w miesiącu najcieplejszym – lipcu wynosi od 15°Celsjusza do 17°Celsjusza. Roczna suma opadów waha się od około 600 mm na wschodzie do około 800 mm na południowym zachodzie. Bardzo częstym zjawiskiem są wiatry, szczególnie z kierunków zachodnich. Bardzo niewiele można tam doświadczyć dni bezwietrznych. Rzeki są krótkie i dość zasobne w wodę, jednakże nie posiadają istotnego znaczenia gospodarczego. Najdłuższą rzeką jest Gudena, która liczy 158 kilometrów. W krajobrazie dominują przede wszystkim obszary użytkowane rolniczo, natomiast naturalna roślinność zachowana jest tylko w rezerwatach. W Danii jest dużo lasów, które zajmują około 11% powierzchni kraju. Wśród nich przeważają lasy dębowe i dębowo – brzozowe, a z kolei na wyspach dominują lasy bukowe. Rezerwaty stanowią około 5 % powierzchni Danii.

Park Łazienkowski jest jednym z najbardziej znanym i najczęściej opisywanym parkiem Polski. Często zalicza się go nawet da najpiękniejszych parków Europy. Wspaniałe stawy, kanały, drzewostany oraz obiekty architektury cieszą swym widokiem mieszkańców Warszawy. Jest to park krajobrazowy z elementami francuskiego ogrodu. Położony jest na Skarpie Wiślanej. Przeprowadzona tu inwentaryzacja zieleni wykazała około 300 gatunków. Twórcy parku wykorzystali naturalne drzewostany, pozostałość lasów grabowych i łęgowych. Do czasów obecnych zachowały się drzewa, które liczą sobie około 250-350 lat. Należą do nich dwa stare dęby szypułkowe, topole białe i jesiony. Drzewa te to pozostałości lasów łęgowych, które niegdyś porastały dolinę Wisły. Nad brzegami wód rosną tu czarne olchy a na terenach wilgotnych i żyznych spotykamy topole białe i jesiony wyniosłe. Na terenach mniej wilgotnych rosną graby i lipy. Odnajdujemy tu również gatunki pochodzące z południowej Europy, Azji i Ameryki. Miłośnicy starych drzew podziwiają olchy liczące sobie 150-200 lat. Wysokość tych drzew dochodzi do 25 metrów a obwody pni przekraczają 3 metry. Najokazalszy gatunek stanowi tu jednak topola biała o wysokości 35 metrów i obwodzie dochodzącym do 6,5 metra. Ogród Saski to niezwykle cenny dla Warszawy park. Położony jest w centrum miasta, pomiędzy ulicami Marszałkowską, Królewską, Senatorską i Placem Zwycięstwa. Założony został z inicjatywy króla Augusta II Sasa. Park stał się własnością miasta w 1797 roku i udostępniony jego mieszkańcom. Ze względu na swoje położenie park uległ zniszczeniu w czasie walk w latach 1939-1944 ale już w 1948 zostaje restaurowany i przebudowany. Obecnie powierzchnia ogrodu zajmuje 16,3 hektary, w tym powierzchnia wody 0,2 ha. Zachowały się tu 24 rzeźby ogrodowe w barokowym stylu, zegar słoneczny, Świątynia Westy i sadzawka. Część drzewostanu została uszkodzona podczas działań wojennych, w latach obecnych są one leczone. Na uwagę zasługują rosnące tu miłorzęby japońskie, o liściach w kształcie pięknych wachlarzy. Sprowadzono je z Chin lub Japonii, gdzie uważane są za drzewa święte. Duża przestrzeń roślinności zwabia tutaj liczne ptaki. W dziuplach starych drzew gnieździ się puchacz, a dla sikorek park jest miejscem lęgowym. O każdej porze roku można obserwować kaczki, pływające w niewielkim stawie.