• Archiwum

  • Wczasy i spędzanie urlopu (także last minute kojarzyło się przez lata z wyjazdem nad morze albo w góry, do eleganckich hoteli i pensjonatów, w których obsługa jest na każde nasze skinienie. W czasie takiego wypoczynku starano się nic nie robić, jedynie błogo się lenić, co prowadziło do tego, że tuż po powrocie do domu zaczynało się odczuwać naprawdę zmęczenie. Brak aktywności powodował rozleniwienie się organizmu. Od kilku lat w naszym kraju coraz popularniejsza staje się bardziej aktywna forma wypoczynku, a mianowicie agroturystyka. Jest to pewnego rodzaju turystyka wiejska, wiążąca w sobie usługi turystyczne z życiem w gospodarstwie rolnym. Turyści decydujący się na tą formę wypoczynku mogą odpocząć w wyjątkowej ciszy, jaką oferuje wiejskie otoczenie a jednocześnie zapoznać się ze sposobem życia na wsi, codziennymi obowiązkami gospodarzy, poznać miejscowe zwyczaje, historię i kulturę danego miejsca. Dodatkowo dzięki bezpośredniemu kontaktowi z gospodarzami nie jest się kolejnym, anonimowym turystą, tylko na jakiś czas, a może na dłużej, można stać się przyjacielem, kimś bliskim.

  • Kategorie

  • Pomnikami przyrody są niewielkie skupiska natury, które wymagają ścisłej ochrony. Najczęstszymi pomnikami są okazałe, stare drzewa, głazy narzutowe, jaskinie, wywierzyska i wodospady. Pierwsze pomniki na terenie Warszawy ustanowiono już w latach pięćdziesiątych. Ochroną objęto tu sosny i dęby na terenie dzielnic Mokotów i Praga. Prace Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody doprowadziły do uznania 169 obiektów za pomniki przyrody. W rejestrze znalazły się sędziwe drzewa o różnych rozmiarach, do których najczęściej zaliczone są lipy drobnolistne, dęby, topole czarne i buki. Osobną grupę stanowią drzewa egzotyczne, zapisane ze względu na swoje ogromne znaczenie dydaktyczne. Objęte ochroną są także głazy narzutowe, których do rejestru zapisano osiemnaście. Zostały one wydobyte przy pracach ziemnych na terenie miasta. Pozwalają one na odtworzenie dziejów geologicznych Warszawy i okolic. W dzielnicy Warszawa Śródmieście znajduje się 10 głazów narzutowych, z których największy posiada obwód ponad 10 metrów. Kolekcja głazów uzupełniona jest skamieniałym pniem z okresu karbońskiego. Przyjaciele: Białogóra budowanie sklepów internetowych Wirtualne biuro Wrocław wycieczki Egipt Jastarnia gry

30 marca 2010

Obeliski

24Egipcie formą pomnika był obelisk, czyli zwężający się ku górze czworoboczny słup ścięty u szczytu w formie ostrosłupa. Do najsłynniejszych tego typu monumentów zalicza się obelisk na Placu Zgody w Paryżu oraz obeliski Kleopatry w Londynie i w Nowym Jorku. Nie mają one bezpośredniego związku z egipską królową. W rzeczywistości wykonano je ku czci egipskiego władcy Totmesa III 1500 lat przed naszą erą w Heliopolis (dziś dzielnica Kairu). W dziewiętnastym wieku Egipt podarował je rządom Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. W roku 30 p.n.e. Rzymianie podbili Egipt przejmując i rozwijając tradycję budowania monumentów ku czci wybitnych władców i obywateli. Podobnie jak w Egipcie powstawały świątynie i okazałe grobowce, na przykład Świątynia Boskiego Juliusza w Rzymie została wzniesiona dla upamiętnienia Juliusza Cezara. Domeną Rzymian stały się jednak unikalne, niespotykane w innych kulturach starożytnych łuki. Były to monumenty mające upamiętniać ważne wydarzenia militarne, przede wszystkim spektakularne zwycięstwa, oraz związane z nimi postaci dowódców lub cesarzy, a także przypominać o potędze cesarstwa rzymskiego. Większość rzymskich łuków triumfalnych przetrwała do dnia dzisiejszego, przez lata uległy jednak zniszczeniu zwieńczające je na górze rzeźby zaprzęgniętych w konie rydwanów. Zwykle budowano łuki pojedyncze lub potrójne. Stały często nad drogą, więc łuk środkowy musiał być najwyższy, by zmieściły się pod nim duże pojazdy, pod łukami bocznymi zaś, w przypadku konstrukcji potrójnej, mieli przechodzić piesi. Rzymski cesarz Dioklecjan zosta! pochowany w Splicie położonym na terenie dzisiejszej Chorwacji, w mauzoleum wybudowanym w około 300 roku naszej ery. Znajdowało się ono w ogromnym ufortyfikowanym pałacu, zbudowanym na planie ośmiokąta. Pomimo iż mauzoleum usytuowano wewnątrz budowli, miało ono swoją własną kopułę i korynckie kolumny oraz ozdobny fryz, czyli poziomy pas z medalionami przedstawiającymi Dioklecjana i jego żonę. O rozmiarach mauzoleum może świadczyć fakt, że w średniowieczu zostało przekształcone w katedrę. Jednym z najsłynniejszych mauzoleów wzniesionych w czasach renesansu jest Mauzoleum Me-dyceuszów we Florencji, utrzymane w stylu klasycznym, zaprojektowane w roku 1521 przez samego Michała Anioła jako grobowiec Lorenzo i Giuliano Medyceuszów. Mauzolea stały się ponownie popularne za sprawą architektów w okresie neoklasycyzmu. W roku 1816 angielski architekt sir John Soane zaprojektował mauzoleum dla siebie i swojej żony. Jest to monument utrzymany w wyważonym stylu klasycznym.


Tagi: , , , , , ,

Copyright © 2007 - Serwis turystyczny