Serwis turystyczny

Legenda Dolnego Śląska. Wszechobecne widmo krążące po zamku w Grodźcu przedstawia ducha rycerza nazwanego Czerwonym Upiorem. Zamek ten należał niegdyś do rodu Piastów i już w ich czasach istniały przekłady świadczące o prawdziwości zjawiska bądź chociażby legendy dotyczącej osoby widmowego rycerza. Jest to upiór ubrany w zbroję i długą opończę w kolorze purpury. Ludność zamieszkująca okolice terenów zamkowych w czasach powojennych również wtóruje jakoby owy mit był prawdą, widzieli bowiem na własne oczy nadprzyrodzonego mężczyznę stojącego na najwyższej baszcie. Z Czerwonym Upiorem wiąże się historia dotycząca kasztelana Jana urzędującego w zamku. Był on bezlitosnym i mściwym człowiekiem, który prześladował poddanych i skazywał ich na wieczne męki. Pewnego dnia ukazało mu się owe widmo. Przerażony całym zdarzeniem resztę życia poświęcił na pomaganie biednym. Na jego cześć, w ścianę komnaty rycerskiej, wmurowany został posąg prezentujący jego głowę. Również jego wnuk, władający włościami wiele lat później odznaczał się niebywałym barbarzyństwem. Zmienił stare nawyki dopiero po wydarzeniu, które wstrząsnęło nim tak bardzo jak przed laty jego dziadkiem – kiedy to z ust kamiennej głowy posypały się złote dukaty. W Tuczynie, który obecnie znajduje się na terenach ukraińskich, znajduje się przepiękny zamek należący w zamierzchłych czasach do roku Wedlów – Tuczyńskich, niezwykle szacownych szlachciców. Na murach zamku pojawiają się dwa widma: młodej kobiety ubranej w biel oraz młodego giermka z sokołem na ramieniu. Ich los związany jest z wydarzeniami rozgrywającymi się w XIV wieku. Władca pochodzący z rodu Tuczyńskich ożenił się w owym czasie z urodziwą panną z rodu wielkopolskich. Małżeństwo tych dwojga nie było poparte gorącym i prawdziwym uczuciem, ciągłe kłótnie i niesnaski tylko rozdzielały tych dwojga. W czasie gdy pan domostwa wysuszył ze swoją świtą do Krakowa, pani rozkochała w sobie – z wzajemnością – młodzieńca z dworu. Spotykali się potajemnie w sali będącej pracownią z narzędziami do przędzenia. Niefortunnie sokolnik zginął z rok ukochanej w trakcie polowania urządzonego na cześć powracającego męża. Zrozpaczona żona kasztelana zamknęła się w wieży i tam skonała. Do dziś z sekretnego pokoju dochodzą odgłosy turkoczącego kołowrotka oraz unoszą się z wiatrem dźwięki wydawane przez sokoła witającego swojego pana.

Egipcie formą pomnika był obelisk, czyli zwężający się ku górze czworoboczny słup ścięty u szczytu w formie ostrosłupa. Do najsłynniejszych tego typu monumentów zalicza się obelisk na Placu Zgody w Paryżu oraz obeliski Kleopatry w Londynie i w Nowym Jorku. Nie mają one bezpośredniego związku z egipską królową. W rzeczywistości wykonano je ku czci egipskiego władcy Totmesa III 1500 lat przed naszą erą w Heliopolis (dziś dzielnica Kairu). W dziewiętnastym wieku Egipt podarował je rządom Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. W roku 30 p.n.e. Rzymianie podbili Egipt przejmując i rozwijając tradycję budowania monumentów ku czci wybitnych władców i obywateli. Podobnie jak w Egipcie powstawały świątynie i okazałe grobowce, na przykład Świątynia Boskiego Juliusza w Rzymie została wzniesiona dla upamiętnienia Juliusza Cezara. Domeną Rzymian stały się jednak unikalne, niespotykane w innych kulturach starożytnych łuki. Były to monumenty mające upamiętniać ważne wydarzenia militarne, przede wszystkim spektakularne zwycięstwa, oraz związane z nimi postaci dowódców lub cesarzy, a także przypominać o potędze cesarstwa rzymskiego. Większość rzymskich łuków triumfalnych przetrwała do dnia dzisiejszego, przez lata uległy jednak zniszczeniu zwieńczające je na górze rzeźby zaprzęgniętych w konie rydwanów. Zwykle budowano łuki pojedyncze lub potrójne. Stały często nad drogą, więc łuk środkowy musiał być najwyższy, by zmieściły się pod nim duże pojazdy, pod łukami bocznymi zaś, w przypadku konstrukcji potrójnej, mieli przechodzić piesi. Rzymski cesarz Dioklecjan zosta! pochowany w Splicie położonym na terenie dzisiejszej Chorwacji, w mauzoleum wybudowanym w około 300 roku naszej ery. Znajdowało się ono w ogromnym ufortyfikowanym pałacu, zbudowanym na planie ośmiokąta. Pomimo iż mauzoleum usytuowano wewnątrz budowli, miało ono swoją własną kopułę i korynckie kolumny oraz ozdobny fryz, czyli poziomy pas z medalionami przedstawiającymi Dioklecjana i jego żonę. O rozmiarach mauzoleum może świadczyć fakt, że w średniowieczu zostało przekształcone w katedrę. Jednym z najsłynniejszych mauzoleów wzniesionych w czasach renesansu jest Mauzoleum Me-dyceuszów we Florencji, utrzymane w stylu klasycznym, zaprojektowane w roku 1521 przez samego Michała Anioła jako grobowiec Lorenzo i Giuliano Medyceuszów. Mauzolea stały się ponownie popularne za sprawą architektów w okresie neoklasycyzmu. W roku 1816 angielski architekt sir John Soane zaprojektował mauzoleum dla siebie i swojej żony. Jest to monument utrzymany w wyważonym stylu klasycznym.

Agroturystyka, jako rozwijająca się gałąź przemysłu turystycznego, staje się coraz bardziej zorganizowana i posiada już swoje własne struktury. Poszczególne gospodarstwa zrzeszają się w różnego rodzaju stowarzyszenia, a te podporządkowane są Polskiej Federacji Turystyki Wiejskiej “Gospodarstwa Gościnne”. Federacja ta przyjęła system kategorii, umożliwiający identyfikacje poszczególnych lokali wchodzących w skład bazy noclegowej, oferowanych przez właścicieli gospodarstw agroturystycznych. Podstawowy podział obejmuje pokoje gościnne (sypialnia dla 1 – 4 osób z dostępem do łazienki, WC i pomieszczeń wspólnych), samodzielne jednostki mieszkalne (domy składające się z minimum 1 sypialni, pokoju wypoczynkowego, WC, łazienki, kuchni, wynajmowany w całości), kwatery grupowe (pomieszczenia mające co najmniej cztery miejsca sypialne, dostęp do łazienki i WC) oraz przyzagrodowe pola namiotowe (miejsce na namiot lub przyczepę kempingową, z dostępem do bieżącej wody i WC). Każdy rodzaj kwater otrzymuje od PFTW “GG” odpowiednią kategorię. Najniższa to STANDARD, a kolejne oznacza się gwiazdkami (maksymalnie trzy gwiazdki). Podmiot, który poddaje się kategoryzacji, ma prawo posługiwać się przyznanym znakiem przez okres dwóch lat, po czym musi zostać ponownie skontrolowany. Blisko połowa z ponad 120 stowarzyszeń agroturystycznych, zarejestrowanych w naszym kraju, zrzeszonych jest w Polskiej Federacji Turystyki Wiejskiej “Gospodarstwa Gościnne”. Największa liczba stowarzyszeń zawiązała się w województwie warmińsko-mazurskim. Dwadzieścia pięć organizacji zawiązało się na tym terenie, co biorąc pod uwagę walory krajobrazowe tego terenu, wcale nie dziwi. Kolejne województwa pod względem liczebności stowarzyszeń to świętokrzyskie, wielkopolskie, podlaskie oraz lubelskie i zachodniopomorskie. Największym stowarzyszeniem jest Stowarzyszenie Agroturystyczne “Galicyjskie Gospodarstwa Gościnne Bieszczady”, które działa w województwie podkarpackim i dysponuje łączną liczbą 2550 miejsc noclegowych. Jeśli wziąć pod uwagę same miejsca do spania, najwięcej znajduje się w województwie małopolskim, warmińsko-mazurskim, pomorskim a także w podlaskim. Najmniej takich miejsc mają do zaoferowania województwa opolskie i kujawsko-pomorskie. Najbardziej rozwiniętym regionem pod względem liczby kwater jest rejon województw górskich. Mieści się tam około 40% całej bazy agroturystycznej w Polsce.

Hiszpania jest jednym z krajów o największej liczbie turystów. Hiszpania jest najpopularniejsza wśród Amerykanów i Anglików. Bardzo często można usłyszeć język angielski w wielu kurortach na wschodzie i na północy kraju. Co ciekawe, Hiszpanie nie mówią prawie w ogóle po angielsku, co wydaje się paradoksem w przypadku silnie rozwiniętej turystyki właśnie w rejonach Costa Brava i Costa Dorada. Kolejną grupę turystów reprezentują Europejczycy. Wśród nich można zdecydowaną większość stanowią Niemcy oraz Francuzi. Rzadko spotyka się turystów ze wschodniej części Europy, zdecydowanie dominują wśród nich Polacy. Część z nich zostaje na stałe w Hiszpanii i obecnie ten kraj wydaje się być powoli drugą Wielką Brytanią dla Polaków. Faktem jest to, że Hiszpański budżet w 70% opiera się właśnie o turystykę, opiera się o warunki klimatyczne i środowiskowe jakie zagwarantowała im matka ziemia i ojciec powietrze. Zupełnie inaczej wyglądałaby na pewno Hiszpania, jeśli nie mogłaby zagwarantować swoim turystom dobrej pogody, słonecznych i gorących dni, oraz ciepłych nocy. Dzieci są bardzo ważne w kulturze hiszpańskiej. Praktycznie wszystko im wolno. Poznawanie świata, rozmawianie z nieznajomymi, wspólne zabawy. Kilkakrotnie widziałam sytuacje, że dziecko wymuszało na rodzicu podjęcie decyzji. Ale dzięki temu młodzi Hiszpanie są bardziej samodzielni niż ich rówieśnicy z Włoch czy Francji. Nie boją się wyzwań i dzięki temu są bardziej spontaniczni i pewni siebie. Tradycje rodzinne szczególnie dotyczące rodzinnych tajemnic kuchni są przekazywane z pokolenia na pokolenie. W Hiszpanii jednak wciąż dominuje obraz tradycyjnej rodziny – ojciec pracuje, zarabia, natomiast żona zajmuje się dziećmi i domem. Ale powoli to się zmienia. Coraz częściej młodzi Hiszpanie żyją w wolnych związkach i coraz później decydują się na pierwsze dziecko. Co ciekawe młodsze pokolenia decydują się na małą ilość dzieci. Zazwyczaj jest to dwójka dzieci. W rodzinach uboższych albo starszych pokoleniach obserwuje się znaczne ilości potomstwa. Obecnie stopa życia w Hiszpanii znacznie wzrosła. Jest to związane zarówno ze wstąpieniem kraju do Unii Europejskiej jak również podwyżek pensji związanych z najsilniejszym rozwojem gospodarki od lat. Hiszpański sport i obyczaje praktykowane przez tradycje. Hiszpanie są bardzo przywiązani do sportu i bez znaczenia jest fakt, czy jest to sport oglądany w telewizji czy uczestniczą w meczu. Sport to w Hiszpanii świętość. Bardzo aktywne są grupy kibiców skandujących hasła ulubionych klubów sportowych. Najpopularniejsze oczywiście są zespoły miasta, w którym się mieszka. Ale bezapelacyjnie z moim obserwacji wynika, że pod względem popularności wygrywa FC Barcelona. Zresztą w Hiszpanii trudno znaleźć obywatela, który nie ma ulubionej drużyny. Wszyscy komuś kibicują. Jest to ciekawe zjawisko, zważywszy na fakt, że honory kibicowania są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Hiszpania, mimo swoich wad i niepunktualności, warta jest poznania. Nie tylko na dwu tygodniowy wyjazd, na którym się leży na plaży, ewentualnie popływać w ciepłym morzu z tłumem innych turystów. Ciekawsze rzeczy można poznać zwiedzając Hiszpanię od środka – miasta, miasteczka mają niesamowity urok i słynną z wielkiej gościnności. Kultura ludzi tam mieszkających różni się znacznie od kultury miasta. Można się wiele nauczyć i poznać niesamowite zwyczaje.

Danii istnieje tylko kilka ważniejszych partii. Ponadto, panuje tam demokracja z jedną izbą parlamentarną.Ustrojem politycznym panującym w Danii jest dziedziczna monarchia konstytucyjna. W kraju obowiązuje konstytucja z 1953 roku, a głową państwa jest królowa, która reprezentuje je na zewnątrz. Kompetencje ustawodawcze należą do królowej i jednoizbowego parlamentu Folketingu. Tak to wygląda formalnie, natomiast w praktyce władzę ustawodawczą pełni parlament. Władzę wykonawczą z kolei sprawuje rząd z premierem na czele, który jest powoływany i odwoływany przez królową na wniosek większości parlamentarnej. Królowa może przewodniczyć obradom rządu, który wówczas nosi nazwę Rady Państwa. Czynne oraz bierne prawo wyborcze przysługuje obywatelom od ukończenia osiemnastego roku życia. Bardzo szeroką autonomię mają zamorskie części Królestwa Danii, czyli Wyspy Owcze i Grenlandia. Są one reprezentowane w Folketingu w sumie przez 4 deputowanych. Głównymi siłami politycznymi w Danii są trzy partie. Pierwsza i najsilniejsza to Duńska Partia Socjaldemokratyczna (SDPD). Pozostałymi są Konserwatywna Partia Ludowa i Duńska Partia Liberalna – Lewica (Venstre). Dania ma bardzo dobrze zorganizowana opiekę zdrowotną, podobnie jak opiekę socjalną. Wszystko to jest możliwe dzięki wysokim podatkom.Duńczycy jako jedni z pierwszych na świecie wprowadzili państwową politykę społeczna, którą zostali objęci wszyscy obywatele. System pomocy społecznej jest administrowany przede wszystkim przez organa samorządowe. Finansowany natomiast jest z przez państwo z podatków i składek opłacanych przez osoby pracujące i pracodawców. Ponadto, w Danii funkcjonuje system dobrowolnych ubezpieczeń od bezrobocia oraz ubezpieczeń od wypadków przy pracy. Systemem zasiłków objęte są osoby starsze powyżej 67 roku życia, inwalidzi oraz wdowy powyżej 55 roku życia. Wypłacane są także zasiłki macierzyńskie, zasiłki na wypadek choroby i śmierci oraz zasiłki rodzinne na dzieci do 16 roku życia, które są wypłacane bez względu na poziom dochodów rodziny. Z opieki zdrowotnej korzystają wszyscy obywatele. Zarówno leczenie szpitalne, jak i opieka pielęgniarska w domu chorego są bezpłatne. Dodatkowo, dzieci i młodzież są objęte obowiązkowymi badaniami okresowymi, całkowicie bezpłatnymi. Nakłady na opiekę zdrowotną są w Danii dość wysokie i wynoszą około 8 % wydatków budżetowych. Osiągnięcia Duńczyków w dziedzinie literatury są bardzo znaczne. Szczególnie w literaturze dziecięcej.Najbardziej znanym twórcą literatury duńskiej na świecie jest oczywiście autor baśni dla dzieci, Hans Christian Andersen, który debiutował w latach trzydziestych dziewiętnastego wieku. Interesujące jednak jest, że zaczynał on od humoresek, wierszy i powieści. Światową sławę przyniósł mu jednak zbiór baśni pod tytułem “Eventyr fortalte for born” (“Baśnie opowiedziane dla dzieci”). Do najbardziej znanych jego baśni należą: “Brzydkie kaczątko”, “Dziewczynka z zapałkami”, “Calineczka”, “Słowik”, “Królowa śniegu” i “Nowe szaty króla”. Do najbardziej rozpoznawalnych twórców należy także Soeren Kierkegaard, filozof i teolog, uznawany z prekursora nurtu filozoficznego zwanego egzystencjalizmem. Bardzo znaną i cenioną autorką duńską jest Karen Blixen, przede wszystkim za powieść “Pożegnanie z Afryką”, na podstawie której powstał doskonały film z Meryl Streep i Robertem Redfordem w rolach głównych. Najważniejszymi twórcami współczesnej literatury duńskiej są: P. Tafdrup, M. Strunge, M. Vizki, P. Juul, Ch. Hesselholdt, S. Balle i P. Hoeg.