Serwis turystyczny

We współczesnym Rzymie do najsłynniejszych należą łuk Tytusa (81 n.e.) i Septymiusza Sewera (204 n.e.). Łuk Tytusa to budowla jednoprzelotowa, bogato zdobiona, z rzeźbionym fryzem oraz wykutym w kamieniu napisem. Monument ten został wzniesiony dla upamiętnienia upadku Jerozolimy, zaś widniejąca na nim płaskorzeźba przedstawia cesarza Tytusa w geście zwycięstwa. Łuk Septymiusza Sewera jest chyba najsłynniejszym przykładem konstrukcji potrójnej. Potężny łuk centralny i dwa mniej okazałe łuki boczne również wieńczy inskrypcja. Podobne budowle można zobaczyć na terenie całych Włoch, a także w wielu krajach podbitych w czasach cesarstwa rzymskie go, na przykład Łuk Tyberiusza w Orange we Francji (30-20 p.n.e.) oraz Łuk Trajana (113 n.e.) na szosie wiodącej do portu we włoskiej miejscowości Ankona. zymianie nie budowali obelisków. Zastąpili je kolumnami, które podobnie jak łuki, wznoszono dla upamiętnienia sukcesów militarnych oraz ku czci wybitnych generałów. Jednym z najsłynniejszych monumentów tego typu jest wolno stojąca Kolumna Trajana autorstwa greckiego architekta Apollodorosa z Damaszku, wzniesiona w roku 114 n.e. usytuowana na Forum Trajana w Rzymie. Kolumna ma ponad 40 metrów wysokości, zdobi ją aż 2500 rzeźb przedstawiających ludzkie postacie w scenach ukazujących zwycięskie kampanie wojenne cesarza Trajana. Wewnątrz cokołu znajduje się komora grobowa z prochami władcy i jego żony. Kolumnę wieńczy marmurowa głowica dorycka. W wersji oryginalnej znajdował się na niej posąg Trajana. W roku 1587 umieszczono w komorze grobowej statuę przedstawiającą Św. Piotra. Mauzolea (potężne grobowce) oraz sarkofagi (kamienne trumny zdobione płaskorzeźbami lub posągiem zmarłego) są również rodzajem pomników ku czci zmarłych osób. Etruskowie, którzy zamieszkiwali tereny środkowych Włoch od około 800 roku p.n.e. do trzeciego stulecia przed naszą erą, gdy zostali podbici przez Rzymian, pozostawili po sobie wiele tego typu monumentów wykonanych w kamieniu, brązie i terakocie. Kamienny sarkofag zdobiony podobizną zmarłego i wysokiej klasy płaskorzeźbami umieszczano w specjalnym grobowcu. Etruskie grobowce są prawdziwą skarbnicą wiedzy o życiu i kulturze tych ludzi. Można tu bowiem znaleźć nie tylko sarkofagi, lecz także przedmioty codziennego użytku. Komnata, w której znajdowała się trumna, była umeblowana, natomiast jej ściany zdobiły malowidła. Niemal cała wiedza, jaką naukowcy posiadają o Etruskach oparta jest na znaleziskach z miejsc pochówku. Wiedzy tej nie ma zbyt wiele, ponieważ badania są ograniczone do małej liczy przypadków i trzeba się napracować, by zdobyć informacje.

Dania to kraj położony przede wszystkim na wyspach. Podzielony jest na kilkanaście okręgów administracyjnych.Dania, a właściwie Królestwo Danii, to państwo położone w północno – zachodniej Europie, na Półwyspie Jutlandzkim, między Morzem Północnym a Morzem Bałtyckim. Obejmuje ponad 480 wysp, spośród których około 100 jest zamieszkanych. Największymi wyspami są: Zelandia, Fionia, Nordjylland, Lolland, Bornholm, Falster i Langeland. Stolicą Danii jest Kopenhaga. Powierzchnia kraju liczy 43,1 tysiąca km kwadratowych, a według danych z 2003 roku zamieszkuje go 5,2 miliona mieszkańców. Językiem urzędowym w Danii jest język duński, natomiast jednostką monetarną korona duńska. Święto narodowe w Danii obchodzone jest 5 czerwca, w rocznicę uchwalenia konstytucji z 1849 roku. Państwo to składa się z 14 okręgów administracyjnych i 2 tak zwanych miast wydzielonych, czyli Kopenhagi i Frederiksbergu. Do Danii należą także autonomiczne – Grenlandia i Wyspy Owcze. Dania posiada następujące granice: południową -lądową i morską – z Niemcami, wschodnią i północno – wschodnią – ze Szwecją, północno -zachodnią – z Norwegią, granicę oddzieloną cieśniną Skagerrak. Klimat panujący w Danii nie należy do najbardziej przyjemnych, lecz jednocześnie nie jest najzimniejszy.Powierzchnia Danii jest przede wszystkim nizinna. Klimatem, który panuje w tym kraju jest klimat umiarkowany ciepły, morski. Średnia temperatura w najzimniejszym miesiącu – lutym waha się od 0°Celsjusza do -1°Celsjusza, natomiast w miesiącu najcieplejszym – lipcu wynosi od 15°Celsjusza do 17°Celsjusza. Roczna suma opadów waha się od około 600 mm na wschodzie do około 800 mm na południowym zachodzie. Bardzo częstym zjawiskiem są wiatry, szczególnie z kierunków zachodnich. Bardzo niewiele można tam doświadczyć dni bezwietrznych. Rzeki są krótkie i dość zasobne w wodę, jednakże nie posiadają istotnego znaczenia gospodarczego. Najdłuższą rzeką jest Gudena, która liczy 158 kilometrów. W krajobrazie dominują przede wszystkim obszary użytkowane rolniczo, natomiast naturalna roślinność zachowana jest tylko w rezerwatach. W Danii jest dużo lasów, które zajmują około 11% powierzchni kraju. Wśród nich przeważają lasy dębowe i dębowo – brzozowe, a z kolei na wyspach dominują lasy bukowe. Rezerwaty stanowią około 5 % powierzchni Danii.

Park Łazienkowski jest jednym z najbardziej znanym i najczęściej opisywanym parkiem Polski. Często zalicza się go nawet da najpiękniejszych parków Europy. Wspaniałe stawy, kanały, drzewostany oraz obiekty architektury cieszą swym widokiem mieszkańców Warszawy. Jest to park krajobrazowy z elementami francuskiego ogrodu. Położony jest na Skarpie Wiślanej. Przeprowadzona tu inwentaryzacja zieleni wykazała około 300 gatunków. Twórcy parku wykorzystali naturalne drzewostany, pozostałość lasów grabowych i łęgowych. Do czasów obecnych zachowały się drzewa, które liczą sobie około 250-350 lat. Należą do nich dwa stare dęby szypułkowe, topole białe i jesiony. Drzewa te to pozostałości lasów łęgowych, które niegdyś porastały dolinę Wisły. Nad brzegami wód rosną tu czarne olchy a na terenach wilgotnych i żyznych spotykamy topole białe i jesiony wyniosłe. Na terenach mniej wilgotnych rosną graby i lipy. Odnajdujemy tu również gatunki pochodzące z południowej Europy, Azji i Ameryki. Miłośnicy starych drzew podziwiają olchy liczące sobie 150-200 lat. Wysokość tych drzew dochodzi do 25 metrów a obwody pni przekraczają 3 metry. Najokazalszy gatunek stanowi tu jednak topola biała o wysokości 35 metrów i obwodzie dochodzącym do 6,5 metra. Ogród Saski to niezwykle cenny dla Warszawy park. Położony jest w centrum miasta, pomiędzy ulicami Marszałkowską, Królewską, Senatorską i Placem Zwycięstwa. Założony został z inicjatywy króla Augusta II Sasa. Park stał się własnością miasta w 1797 roku i udostępniony jego mieszkańcom. Ze względu na swoje położenie park uległ zniszczeniu w czasie walk w latach 1939-1944 ale już w 1948 zostaje restaurowany i przebudowany. Obecnie powierzchnia ogrodu zajmuje 16,3 hektary, w tym powierzchnia wody 0,2 ha. Zachowały się tu 24 rzeźby ogrodowe w barokowym stylu, zegar słoneczny, Świątynia Westy i sadzawka. Część drzewostanu została uszkodzona podczas działań wojennych, w latach obecnych są one leczone. Na uwagę zasługują rosnące tu miłorzęby japońskie, o liściach w kształcie pięknych wachlarzy. Sprowadzono je z Chin lub Japonii, gdzie uważane są za drzewa święte. Duża przestrzeń roślinności zwabia tutaj liczne ptaki. W dziuplach starych drzew gnieździ się puchacz, a dla sikorek park jest miejscem lęgowym. O każdej porze roku można obserwować kaczki, pływające w niewielkim stawie.

Pośród liści drzew można spotkać jesienią motyla zimówkę ogołotnika na którego teraz przypadł czas rojenia się. Zimówek ogołotnik to motyl którego skrzydła mogą osiągnąć rozpiętość do czterdziestu milimetrów koloru żółtawego na których są małe, brunatne paski Skrzydła mają jedynie samce a samice już nie. Gąsienice tego motyla żerują na dębach i to właśnie tam można je zobaczyć na wiosnę. Koniec jesieni to czas kiedy odlatują na południe wrony a do nas przylatują wrony z północy i ze wschodu. W lasach pojawiają się czyżyki natomiast odlatują pierwiosnki i myszołowy zwyczajne. Z północy przylatują myszołowy włochate. Jarząbki łączą się w pary i przygotowują przyszłe miejsca lęgowe. Do snu zimowego przygotowują się koszałki i popielice. Wiewiórki zbierają w swych dziuplach i spiżarniach orzechy, żołędzie i różne nasiona oraz owoce. Również do snu zimowego szykuja się borsuki. Młode wilczki odłączają się od stada i tworzą swoje watahy które będą wspólnie polowały jesienią. Samce saren tracą rogi. Jesień to czas dojrzewania wielu gatunków drzew i krzewów liściastych. Owoce tych roślin mają za zadanie przedłużenie gatunku a co za tym idzie muszą się przedostać do gleby. Aby to sobie ułatwić rośliny wykształciły różnego rodzaju typy owoców które są zróżnicowane pod względem kształtu i budowy. Mają również różne sposoby na przenoszenie się z drzewa na ziemię czyli mają różne aparaty służące do lotu lub do przyczepiania się na przykład do zwierząt dzięki którym mogą pokonywać znaczące odległości. Owoce drzew leśnych to orzechy oraz skrzydlaci. Orzechy rosną na dębach, bukach, lipach a skrzydlaci na brzozach, olszy, wiązie. Niektóre owoce okryte są soczystą owocnia i do takich należy bez i porzeczka. Są również pestkowce czyli czereśnie, kaliny, drenie. Jeśli nasiona są otoczone soczysta owocnia to wtedy sa chętnie zjadane przez zwierzęta a później wraz z nimi nasiona przenoszone są w inne części lasu i tam wydalane. Nasiona trafiają na nowy grunt i mogą się swobodnie rozwijać. Jesień to również czas grzybów i zanim się na nie wybierzemy warto wiedzieć gdzie rosną oraz przejrzeć atlas grzybów aby się upewnić jakie gatunki mamy zbierać.

Najcenniejszy obiektem Warszawy jest wielko powierzchniowy kompleks Lasów Kabackich. Stanowią one resztkę puszcz mazowieckich. W XIX wieku służyły one Potockim i Branickim jako tereny łowieckie i wypoczynkowe. W kolejnych latach znaczną część parku przeznaczono na zwierzyniec. W 1939 roku prezydent Stefan Starzyński, doceniając wartość Lasów Kabackich, wykupił je z rąk właścicieli i udostępnił mieszkańcom Warszawy. Tutejsze drzewostany dużą stratę poniosły w latach 1947 i 1948 na skutek ogromnej siły huraganów. Dużą rolę las ten odegrał w czasie okupacji hitlerowskiej. Służył za schronienie żołnierzom Polski Podziemnej. Prowadzone tu były zebrania konspiracyjne i ćwiczenia wojskowe. Wędrując przez Lasy Kabackie natkniemy się na samotne mogiły żołnierzy polskich, a także na miejsca masowych egzekucji. Powierzchnia parku wynosi 1,062 hektary i składają się na nią urozmaicone formy terenu: lasy, sady, pola. Na skraju lasu zorganizowano ośrodek wypoczynkowy, który cieszy się dużym powodzeniem. Obszar rezerwatu im. Jana Sobieskiego stanowi część niegdyś rozległych puszcz mazowieckich. Położony on jest w dzielnicy Praga Południe, na terenie osiedla Wawer. Obejmuje swymi granicami obszar 113,65 ha. W latach okupacji niemieckiej lasy te zostały częściowo zdewastowane, przez masowe wyręby drzew. Ze względu na prowadzone tu prace naukowe rezerwat został zamknięty dla turystów i ogrodzony. Znajdujące się na tym terenie drzewostany iglaste zostały wprowadzone tu sztucznie, dlatego teraz stopniowo eliminuje się je na korzyść drzew liściastych. Rezerwat im. Jana Sobieskiego, ze względu na prowadzoną tu gospodarkę rezerwatową oraz zamknięcie terenu, stał się ostoją zwierząt. Oprócz pospolitych występują tu również gatunki, które należą do rzadkości na obszarach Warszawy. Stwierdzono występowanie tu sarny, borsuka, dzika, kuny leśnej a także kilku ryjówek i nietoperzy. Liczne są tu także ptaki, które mają doskonałe warunki do gniazdowania. Łatwo też można spotkać tu płazy i gady, które cieszą się tutaj spokojem i nie są narażone na tępienie.