Serwis turystyczny

Parki w Warszawie rozmieszczone są regularnie, co związane jest z planowaniem miasta. Wśród wielkomiejskich murów, zgiełku i hałasu parkowa przyroda stanowi oazę ciszy i spokoju a także zaspokaja ludzkie potrzeby związane z potrzebą kontaktu z naturą. Pierwsze parki, które powstawały w Warszawie, znajdowały się przy rezydencjach i pałacach magnatów, królów. Najcenniejsze są stare, rozległe parki. Przykładem takiego zbiorowiska roślinności może być Park Łazienkowski, który daje schronienie wielu gatunkom ptaków i roślin. Wybór terenów na parki nie jest przypadkowy, decydowały o tym walory ukształtowania terenu oraz warunki siedliskowe, pozwalające na wegetację wielu gatunków drzew, krzewów i roślin. Wybór ten jest także spowodowany najlepszym zachowaniem się cennych, naturalnych drzewostanów. Według danych Miejskiego Przedsiębiorstwa Robót Ogrodniczych, powierzchnia ogólna warszawskich parków zajmuje około 1000 hektarów. W poszczególnych dzielnicach powierzchnia ta utrzymuje się na poziomie od 25 do 35 hektarów. Mieszkańcy miasta ten układ uważają za korzystny, gdyż w najbardziej ruchliwej części miasta powstały ośrodki zieleni, które pozwalają im obcować z naturą, na co dzień. Ogród botaniczny to obiekt, który przyciąga nie tylko botaników czy ogrodników, ale też przeciętnych mieszkańców Warszawy, gdyż kusi ich swoim pięknem i bogactwem drzew, krzewów i kwiatów. Występuje na tym niewielkim obszarze bogata kolekcja roślin nie tylko z Polski, ale również z całego świata. Uważany jest nie tylko za obiekt przyrodniczy, lecz też za obiekt kultury polskiej. Znajduje sie się on w Alejach Ujazdowskich i zajmuje powierzchnie około 5,6 hektara. Na terenie ogrodu botanicznego zachowane są zabytkowe budynki Obserwatorium Astronomicznego oraz szklarnie, w których oglądać można rośliny z krajów tropikalnych. Na terenie ogrodu znajduje się 1020 gatunków i odmian drzew oraz kilka tysięcy roślin, z których wiele ze względu na egzotyczne pochodzenie umieszczona jest w szklarniach. Możemy tu spotkać piękne okazy daktylowców, howei, waszyngtoni, kaktusów i wiele innych. W dużym stopniu to rosnące tu drzewa decydują o pięknie krajobrazu. Duża ich część ma przeszło 200 lat. Do najokazalszych należą: miłorząb japoński, grab zwyczajny i dąb szypułkowy. Na terenie parku żyje wiele drobnych zwierząt, które mają tu dobre warunki gniazdowania i żeru. Łatwo tu spotkać wiewiórkę, dzięcioła czy kowalika.

Park Łazienkowski jest jednym z najbardziej znanym i najczęściej opisywanym parkiem Polski. Często zalicza się go nawet da najpiękniejszych parków Europy. Wspaniałe stawy, kanały, drzewostany oraz obiekty architektury cieszą swym widokiem mieszkańców Warszawy. Jest to park krajobrazowy z elementami francuskiego ogrodu. Położony jest na Skarpie Wiślanej. Przeprowadzona tu inwentaryzacja zieleni wykazała około 300 gatunków. Twórcy parku wykorzystali naturalne drzewostany, pozostałość lasów grabowych i łęgowych. Do czasów obecnych zachowały się drzewa, które liczą sobie około 250-350 lat. Należą do nich dwa stare dęby szypułkowe, topole białe i jesiony. Drzewa te to pozostałości lasów łęgowych, które niegdyś porastały dolinę Wisły. Nad brzegami wód rosną tu czarne olchy a na terenach wilgotnych i żyznych spotykamy topole białe i jesiony wyniosłe. Na terenach mniej wilgotnych rosną graby i lipy. Odnajdujemy tu również gatunki pochodzące z południowej Europy, Azji i Ameryki. Miłośnicy starych drzew podziwiają olchy liczące sobie 150-200 lat. Wysokość tych drzew dochodzi do 25 metrów a obwody pni przekraczają 3 metry. Najokazalszy gatunek stanowi tu jednak topola biała o wysokości 35 metrów i obwodzie dochodzącym do 6,5 metra. Ogród Saski to niezwykle cenny dla Warszawy park. Położony jest w centrum miasta, pomiędzy ulicami Marszałkowską, Królewską, Senatorską i Placem Zwycięstwa. Założony został z inicjatywy króla Augusta II Sasa. Park stał się własnością miasta w 1797 roku i udostępniony jego mieszkańcom. Ze względu na swoje położenie park uległ zniszczeniu w czasie walk w latach 1939-1944 ale już w 1948 zostaje restaurowany i przebudowany. Obecnie powierzchnia ogrodu zajmuje 16,3 hektary, w tym powierzchnia wody 0,2 ha. Zachowały się tu 24 rzeźby ogrodowe w barokowym stylu, zegar słoneczny, Świątynia Westy i sadzawka. Część drzewostanu została uszkodzona podczas działań wojennych, w latach obecnych są one leczone. Na uwagę zasługują rosnące tu miłorzęby japońskie, o liściach w kształcie pięknych wachlarzy. Sprowadzono je z Chin lub Japonii, gdzie uważane są za drzewa święte. Duża przestrzeń roślinności zwabia tutaj liczne ptaki. W dziuplach starych drzew gnieździ się puchacz, a dla sikorek park jest miejscem lęgowym. O każdej porze roku można obserwować kaczki, pływające w niewielkim stawie.

Las liściasty jesienią mieni się wszystkimi kolorami. Powoli nadchodzi czas kiedy liście zaczną opadać i będą tworzyć miękki dywan. Niektóre drzewa takie jak na przykład olsza czarna tracą swe liście które nie zmieniają koloru i sa do końca zielone. Krzewinki takie jak borówka i wrzosy nie tracą liści w ogóle. Na drzewach dojrzewają owoce. Niektóre owoce spadają na ziemię (orzechy) lub pozostają na drzewach (jarzębina). W październiku już nic nie kwitnie ale za to dojrzewają owoce na drzewach i krzewach oraz w runie leśnym. Również można spotkać grzyby których już nie jest tak dużo jak w ubiegłym miesiącu. Październik to czas kiedy liście na drzewach całkowicie zmieniają swe kolory a szpilki na modrzewiu brązowieją i opadają. Modrzew to jedyne drzewo iglaste którego igły opadaja na zimę a odrastają wiosną. Przed nadejściem zimy wszystkie liście tracą drzewa liściaste oraz większość krzewów. Liście zmieniają swą barwę gdyż zachodzą w nich zmiany biochemiczne i anatomiczne a zmiana koloru liścia spowodowana jest rozpadaniem się ciałek zieleni i chlorofilu który jest w nich zawarty. Las jesienią jest przepiękny. Liście na drzewach zmieniają swe barwy a po czasie cicho i spokojnie opadają na ziemię tworząc gruby, barwny kożuch na runie leśnym. Zmiana barw liści nie przebiega jednocześnie na wszystkich drzewach i krzewach ale stopniowo w zależności od koloru jaki osiągają. Najwcześniej liście żółkną na brzozach, lipach, klonach, wierzbach i topolach. Kolor czerwonawy zobaczymy na osice a czerwony na liściach dębu czerwonego. Niekiedy kolor czerwony można zobaczyć na klonie zwyczajnym i jarzębinie. Dąb i grab ponieważ mają liście grube i skórzaste więc mają one w tym czasie kolor jasnobrązowy ale nie tracą nic ze swego piękna i mięsistości. Licie klonu zwyczajnego i kasztanowca żółkną tylko częściowo czyli ich blaszka liściowa a nerwy widoczne na liściu pozostają zielone i dzięki temu liście tych drzew mają na swej powierzchni bardzo ciekawe desenie. Liście brzozy na samym początku są pokropkowane a z czasem kropki zlewają się w plamy o żółtym kolorze. Również liście krzewów stopniowo zmieniają swą barwę a na ich gałązkach można zobaczyć ciemne, niebieskawe lub prawie czarne jagody. Trzecia dekada października to czas kiedy liście już masowo opadaja z drzew i krzewów ale to również czas kiedy dojrzewają owoce i nasiona na drzewach i krzewach. Z dębów i buków opadają na poszycie leśne żołędzie i orzeszki buczyny. Na grabach dojrzewają małe orzeszki które mają okrywy brunatne i uskrzydlone. Grabowe orzeszki nie spadają na ziemię ale pozostają na drzewie. Dojrzewają owoce klonu zwyczajnego i polnego, jesionu, jaworu, lipy. Październik to czas kiedy już nic nie kwitnie ale niekiedy można zobaczyć jeszcze podbaldachy jastrzębca baldaszkowatego oraz jastrzębca kosmyczka a w lasach nadmorskich wrzosiec. To również czas na dojrzewanie szyszek świerka z których wysypuje się część nasion natomiast z szyszek jodeł wysypują się wszystkie nasiona a nasiona modrzewia pozostają w szyszkach. Październik to również czas zbierania grzybów. Nie ma ich już zbyt wiele bo dni i noce są zimne ale można spotkać opieńkę miodną, gąski i mleczaje. Las powoli przygotowuje się do zimy. Niektóre ptaki odlatują inne przylatują. Las cichnie.