Serwis turystyczny

Parki w Warszawie rozmieszczone są regularnie, co związane jest z planowaniem miasta. Wśród wielkomiejskich murów, zgiełku i hałasu parkowa przyroda stanowi oazę ciszy i spokoju a także zaspokaja ludzkie potrzeby związane z potrzebą kontaktu z naturą. Pierwsze parki, które powstawały w Warszawie, znajdowały się przy rezydencjach i pałacach magnatów, królów. Najcenniejsze są stare, rozległe parki. Przykładem takiego zbiorowiska roślinności może być Park Łazienkowski, który daje schronienie wielu gatunkom ptaków i roślin. Wybór terenów na parki nie jest przypadkowy, decydowały o tym walory ukształtowania terenu oraz warunki siedliskowe, pozwalające na wegetację wielu gatunków drzew, krzewów i roślin. Wybór ten jest także spowodowany najlepszym zachowaniem się cennych, naturalnych drzewostanów. Według danych Miejskiego Przedsiębiorstwa Robót Ogrodniczych, powierzchnia ogólna warszawskich parków zajmuje około 1000 hektarów. W poszczególnych dzielnicach powierzchnia ta utrzymuje się na poziomie od 25 do 35 hektarów. Mieszkańcy miasta ten układ uważają za korzystny, gdyż w najbardziej ruchliwej części miasta powstały ośrodki zieleni, które pozwalają im obcować z naturą, na co dzień. Ogród botaniczny to obiekt, który przyciąga nie tylko botaników czy ogrodników, ale też przeciętnych mieszkańców Warszawy, gdyż kusi ich swoim pięknem i bogactwem drzew, krzewów i kwiatów. Występuje na tym niewielkim obszarze bogata kolekcja roślin nie tylko z Polski, ale również z całego świata. Uważany jest nie tylko za obiekt przyrodniczy, lecz też za obiekt kultury polskiej. Znajduje sie się on w Alejach Ujazdowskich i zajmuje powierzchnie około 5,6 hektara. Na terenie ogrodu botanicznego zachowane są zabytkowe budynki Obserwatorium Astronomicznego oraz szklarnie, w których oglądać można rośliny z krajów tropikalnych. Na terenie ogrodu znajduje się 1020 gatunków i odmian drzew oraz kilka tysięcy roślin, z których wiele ze względu na egzotyczne pochodzenie umieszczona jest w szklarniach. Możemy tu spotkać piękne okazy daktylowców, howei, waszyngtoni, kaktusów i wiele innych. W dużym stopniu to rosnące tu drzewa decydują o pięknie krajobrazu. Duża ich część ma przeszło 200 lat. Do najokazalszych należą: miłorząb japoński, grab zwyczajny i dąb szypułkowy. Na terenie parku żyje wiele drobnych zwierząt, które mają tu dobre warunki gniazdowania i żeru. Łatwo tu spotkać wiewiórkę, dzięcioła czy kowalika.

Park Łazienkowski jest jednym z najbardziej znanym i najczęściej opisywanym parkiem Polski. Często zalicza się go nawet da najpiękniejszych parków Europy. Wspaniałe stawy, kanały, drzewostany oraz obiekty architektury cieszą swym widokiem mieszkańców Warszawy. Jest to park krajobrazowy z elementami francuskiego ogrodu. Położony jest na Skarpie Wiślanej. Przeprowadzona tu inwentaryzacja zieleni wykazała około 300 gatunków. Twórcy parku wykorzystali naturalne drzewostany, pozostałość lasów grabowych i łęgowych. Do czasów obecnych zachowały się drzewa, które liczą sobie około 250-350 lat. Należą do nich dwa stare dęby szypułkowe, topole białe i jesiony. Drzewa te to pozostałości lasów łęgowych, które niegdyś porastały dolinę Wisły. Nad brzegami wód rosną tu czarne olchy a na terenach wilgotnych i żyznych spotykamy topole białe i jesiony wyniosłe. Na terenach mniej wilgotnych rosną graby i lipy. Odnajdujemy tu również gatunki pochodzące z południowej Europy, Azji i Ameryki. Miłośnicy starych drzew podziwiają olchy liczące sobie 150-200 lat. Wysokość tych drzew dochodzi do 25 metrów a obwody pni przekraczają 3 metry. Najokazalszy gatunek stanowi tu jednak topola biała o wysokości 35 metrów i obwodzie dochodzącym do 6,5 metra. Ogród Saski to niezwykle cenny dla Warszawy park. Położony jest w centrum miasta, pomiędzy ulicami Marszałkowską, Królewską, Senatorską i Placem Zwycięstwa. Założony został z inicjatywy króla Augusta II Sasa. Park stał się własnością miasta w 1797 roku i udostępniony jego mieszkańcom. Ze względu na swoje położenie park uległ zniszczeniu w czasie walk w latach 1939-1944 ale już w 1948 zostaje restaurowany i przebudowany. Obecnie powierzchnia ogrodu zajmuje 16,3 hektary, w tym powierzchnia wody 0,2 ha. Zachowały się tu 24 rzeźby ogrodowe w barokowym stylu, zegar słoneczny, Świątynia Westy i sadzawka. Część drzewostanu została uszkodzona podczas działań wojennych, w latach obecnych są one leczone. Na uwagę zasługują rosnące tu miłorzęby japońskie, o liściach w kształcie pięknych wachlarzy. Sprowadzono je z Chin lub Japonii, gdzie uważane są za drzewa święte. Duża przestrzeń roślinności zwabia tutaj liczne ptaki. W dziuplach starych drzew gnieździ się puchacz, a dla sikorek park jest miejscem lęgowym. O każdej porze roku można obserwować kaczki, pływające w niewielkim stawie.

Najcenniejszy obiektem Warszawy jest wielko powierzchniowy kompleks Lasów Kabackich. Stanowią one resztkę puszcz mazowieckich. W XIX wieku służyły one Potockim i Branickim jako tereny łowieckie i wypoczynkowe. W kolejnych latach znaczną część parku przeznaczono na zwierzyniec. W 1939 roku prezydent Stefan Starzyński, doceniając wartość Lasów Kabackich, wykupił je z rąk właścicieli i udostępnił mieszkańcom Warszawy. Tutejsze drzewostany dużą stratę poniosły w latach 1947 i 1948 na skutek ogromnej siły huraganów. Dużą rolę las ten odegrał w czasie okupacji hitlerowskiej. Służył za schronienie żołnierzom Polski Podziemnej. Prowadzone tu były zebrania konspiracyjne i ćwiczenia wojskowe. Wędrując przez Lasy Kabackie natkniemy się na samotne mogiły żołnierzy polskich, a także na miejsca masowych egzekucji. Powierzchnia parku wynosi 1,062 hektary i składają się na nią urozmaicone formy terenu: lasy, sady, pola. Na skraju lasu zorganizowano ośrodek wypoczynkowy, który cieszy się dużym powodzeniem. Obszar rezerwatu im. Jana Sobieskiego stanowi część niegdyś rozległych puszcz mazowieckich. Położony on jest w dzielnicy Praga Południe, na terenie osiedla Wawer. Obejmuje swymi granicami obszar 113,65 ha. W latach okupacji niemieckiej lasy te zostały częściowo zdewastowane, przez masowe wyręby drzew. Ze względu na prowadzone tu prace naukowe rezerwat został zamknięty dla turystów i ogrodzony. Znajdujące się na tym terenie drzewostany iglaste zostały wprowadzone tu sztucznie, dlatego teraz stopniowo eliminuje się je na korzyść drzew liściastych. Rezerwat im. Jana Sobieskiego, ze względu na prowadzoną tu gospodarkę rezerwatową oraz zamknięcie terenu, stał się ostoją zwierząt. Oprócz pospolitych występują tu również gatunki, które należą do rzadkości na obszarach Warszawy. Stwierdzono występowanie tu sarny, borsuka, dzika, kuny leśnej a także kilku ryjówek i nietoperzy. Liczne są tu także ptaki, które mają doskonałe warunki do gniazdowania. Łatwo też można spotkać tu płazy i gady, które cieszą się tutaj spokojem i nie są narażone na tępienie.