Serwis turystyczny

Wieś w naszej polskiej kulturze i tradycji zawsze odgrywała znaczącą rolę. O wypoczynku na wsi pisał Kochanowski w swoich fraszkach. Od połowy dziewiętnastego stulecia, gdy industrializacja gospodarki pociągała za sobą zmiany społeczne, wieś przestała odgrywać swoją decydującą rolę. Jednak w polskiej świadomości pozostała tęsknota za spokojem i pięknem wsi. Dźwięk świerszcza wieczorową porą, lub widok żurawia nadal kojarzy nam się z spokojem, odpoczynkiem. Może dlatego wiele osób decyduje się na spędzanie wolnego czasu na wsi. Szczególnie ludzie z dużych miast cenią sobie rustykalne korzyści. Poeci, filozofowie i innego rodzaju niepokornych dusz radują się, gdy każdą wolną chwilę spędzają na łonie natury. To dla nich powrót do pierwotnych korzeni człowieczeństwa. Zwykły człowiek wyjeżdża w górki, do znanych ośrodków turystycznych pragnąc zaznać spokoju. Wszystko to jest zapisane w kodzie genetycznym polskiej kultury masowej. Z drugiej strony polska wieś kojarzona jest z ubóstwem, zacofaniem i brakiem perspektyw. Zadajmy sobie pytanie, który z przedstawionych obrazów jest prawdziwy? Hhhmmm . Po długiej analizie dojdziemy do przekonania, że oba przedstawiają realny obraz wsi. Arizona tanie wino, które zrobiło karierę dzięki filmowi dokumentalnemu o takim tytule. Film przedstawił i wykreował pewien wizerunek polskiej, popegerowskiej wsi. Akcja filmu toczy się na jednej z wsi w woj. olsztyńskim. Wcześniej istniał tam PGR, który zatrudniał większość ludzi. Wraz z upadkiem gospodarki centralnie sterowanej, rację bytu straciło istnienie tego zakładu rolnego. Wówczas to przed ludźmi stanęło widmo bezrobocia. Większość z nich nie potrafiła nic robić, tylko doić krowy, orać pole itdp. itd. Co więcej nie posiadali własnych gospodarstw rolnych, z których mogliby czerpać dochód. Jedynym ich utrzymaniem pozostawała zapomoga dla bezrobotnych. Jedynym przedsiębiorczym człowiekiem na wsi był właściciel sklepu. W imieniu mieszkańców wioski pobierał on zasiłek. Cały dowcip polegał na tym, iż w większości pozostawał on w kieszeni sklepikarza. Dochód mieszkańca był przeliczany na kredyt w sklepie. Zakupy w sklepie były najbardziej obfite w dniu otrzymania zasiłku. Tylko, że ograniczały się one zazwyczaj do zakupu dużej ilości taniego wina marki Arizona. Taki jest jeden z prawdziwych obrazów polskiej wsi.

Parki w Warszawie rozmieszczone są regularnie, co związane jest z planowaniem miasta. Wśród wielkomiejskich murów, zgiełku i hałasu parkowa przyroda stanowi oazę ciszy i spokoju a także zaspokaja ludzkie potrzeby związane z potrzebą kontaktu z naturą. Pierwsze parki, które powstawały w Warszawie, znajdowały się przy rezydencjach i pałacach magnatów, królów. Najcenniejsze są stare, rozległe parki. Przykładem takiego zbiorowiska roślinności może być Park Łazienkowski, który daje schronienie wielu gatunkom ptaków i roślin. Wybór terenów na parki nie jest przypadkowy, decydowały o tym walory ukształtowania terenu oraz warunki siedliskowe, pozwalające na wegetację wielu gatunków drzew, krzewów i roślin. Wybór ten jest także spowodowany najlepszym zachowaniem się cennych, naturalnych drzewostanów. Według danych Miejskiego Przedsiębiorstwa Robót Ogrodniczych, powierzchnia ogólna warszawskich parków zajmuje około 1000 hektarów. W poszczególnych dzielnicach powierzchnia ta utrzymuje się na poziomie od 25 do 35 hektarów. Mieszkańcy miasta ten układ uważają za korzystny, gdyż w najbardziej ruchliwej części miasta powstały ośrodki zieleni, które pozwalają im obcować z naturą, na co dzień. Ogród botaniczny to obiekt, który przyciąga nie tylko botaników czy ogrodników, ale też przeciętnych mieszkańców Warszawy, gdyż kusi ich swoim pięknem i bogactwem drzew, krzewów i kwiatów. Występuje na tym niewielkim obszarze bogata kolekcja roślin nie tylko z Polski, ale również z całego świata. Uważany jest nie tylko za obiekt przyrodniczy, lecz też za obiekt kultury polskiej. Znajduje sie się on w Alejach Ujazdowskich i zajmuje powierzchnie około 5,6 hektara. Na terenie ogrodu botanicznego zachowane są zabytkowe budynki Obserwatorium Astronomicznego oraz szklarnie, w których oglądać można rośliny z krajów tropikalnych. Na terenie ogrodu znajduje się 1020 gatunków i odmian drzew oraz kilka tysięcy roślin, z których wiele ze względu na egzotyczne pochodzenie umieszczona jest w szklarniach. Możemy tu spotkać piękne okazy daktylowców, howei, waszyngtoni, kaktusów i wiele innych. W dużym stopniu to rosnące tu drzewa decydują o pięknie krajobrazu. Duża ich część ma przeszło 200 lat. Do najokazalszych należą: miłorząb japoński, grab zwyczajny i dąb szypułkowy. Na terenie parku żyje wiele drobnych zwierząt, które mają tu dobre warunki gniazdowania i żeru. Łatwo tu spotkać wiewiórkę, dzięcioła czy kowalika.

Rola lasu w całym świecie jest nie do przecenienia. Dzięki leśnym roślinom utrzymywany jest w równowadze cały ekosystem gdyż zapewnia równowagę biologiczną. Mamy różne typy zbiorowisk roślinnych a wśród nich lasy, łąki i pastwiska, pola uprawne, torfowiska. Las jest złożony z różnych organizmów i w zależności gdzie ten las się znajduje, jaki klimat tam występuje, jakie ma podłoże i jak wygląda teren na którym jest położony rozróżniamy lasy iglaste, liściaste i mieszane. Aktualnie w Polsce lasy zajmują około dwudziestu ośmiu procent całej powierzchni kraju. Las ma swoje specyficzne warunki klimatyczne. To właśnie tu temperatura latem jest zawsze niższa niż na otwartych przestrzeniach natomiast w zimie temperatura jest wyższa. Ponieważ do runa leśnego dociera mało światła więc musi ono rozkwitać wcześniej od tego jak pojawią się liście na drzewach. Dzięki drzewom zmniejsza się siła wiatru, las jest spokojny, przyjazny zwierzętom i ludziom, ma niespotykany mikroklimat. W każdej części lasu tętni życie czy to w koronach drzew albo w runie leśnym. W Polsce występuje kilka typów zbiorowisk leśnych w zależności od właściwości terenu na których rosną. Jednym z takich typów są buczyny czyli tereny gdzie rośnie przede wszystkim buk. Buk należy do drzew bardzo rozrastających się więc dolne obszary lasu są praktycznie stale zacienione więc w runie rosną tylko rośliny cieniolubne. Tego typu lasy występują najczęściej na Pomorzu Zachodnim, na Wyżynie Lubelskiej oraz w Bieszczadach. Grądy to lasy w których rosną przede wszystkim graby, lipy, dęby a w podszyciu najczęściej spotyka się leszczynę i trzmielinę. Grądy rosną na glebach żyznych i jest ich w naszym kraju stosunkowo niewiele. Łęgi spotkać można nad brzegami jezior i potoków czyli w miejscach wilgotnych które okresowo są podtapiane. Na łęgach rosną wierzby oraz topole. Olszyny spotyka się na terenach bagiennych a rośliny występujące tych miejscach tworzą kępy. Na tych terenach rosną olsze, brzozy, świerki. Mamy jeszcze bory mieszane występujące na glebach jałowych i piaszczystych (runo w tych lasach jest ubogie) oraz bory sosnowe występujące na glebach piaszczystych a w runie tego lasu spotykamy mchy i porosty.

Najcenniejszy obiektem Warszawy jest wielko powierzchniowy kompleks Lasów Kabackich. Stanowią one resztkę puszcz mazowieckich. W XIX wieku służyły one Potockim i Branickim jako tereny łowieckie i wypoczynkowe. W kolejnych latach znaczną część parku przeznaczono na zwierzyniec. W 1939 roku prezydent Stefan Starzyński, doceniając wartość Lasów Kabackich, wykupił je z rąk właścicieli i udostępnił mieszkańcom Warszawy. Tutejsze drzewostany dużą stratę poniosły w latach 1947 i 1948 na skutek ogromnej siły huraganów. Dużą rolę las ten odegrał w czasie okupacji hitlerowskiej. Służył za schronienie żołnierzom Polski Podziemnej. Prowadzone tu były zebrania konspiracyjne i ćwiczenia wojskowe. Wędrując przez Lasy Kabackie natkniemy się na samotne mogiły żołnierzy polskich, a także na miejsca masowych egzekucji. Powierzchnia parku wynosi 1,062 hektary i składają się na nią urozmaicone formy terenu: lasy, sady, pola. Na skraju lasu zorganizowano ośrodek wypoczynkowy, który cieszy się dużym powodzeniem. Obszar rezerwatu im. Jana Sobieskiego stanowi część niegdyś rozległych puszcz mazowieckich. Położony on jest w dzielnicy Praga Południe, na terenie osiedla Wawer. Obejmuje swymi granicami obszar 113,65 ha. W latach okupacji niemieckiej lasy te zostały częściowo zdewastowane, przez masowe wyręby drzew. Ze względu na prowadzone tu prace naukowe rezerwat został zamknięty dla turystów i ogrodzony. Znajdujące się na tym terenie drzewostany iglaste zostały wprowadzone tu sztucznie, dlatego teraz stopniowo eliminuje się je na korzyść drzew liściastych. Rezerwat im. Jana Sobieskiego, ze względu na prowadzoną tu gospodarkę rezerwatową oraz zamknięcie terenu, stał się ostoją zwierząt. Oprócz pospolitych występują tu również gatunki, które należą do rzadkości na obszarach Warszawy. Stwierdzono występowanie tu sarny, borsuka, dzika, kuny leśnej a także kilku ryjówek i nietoperzy. Liczne są tu także ptaki, które mają doskonałe warunki do gniazdowania. Łatwo też można spotkać tu płazy i gady, które cieszą się tutaj spokojem i nie są narażone na tępienie.

Epokę średniowiecza charakteryzowało bardzo wiele cech. Jedną z nich było nastawienie na duchową stronę życia – w Tm sensie, że nie liczyło się życie doczesne, ale to, co czeka człowieka po śmierci. Zycie doczesne stanowiło wówczas jedynie narzędzie do zasłużenia sobie na boską łaskę. Znajdowało to swoje odzwierciedlenie w sztuce, a zatem również i w teatrze. Średniowieczny teatr to przede wszystkim miracle oraz misteria. Często przybierał on również formę moralitetów oraz fars. Wszystko to nawiązywało do religijności. Najczęściej tego rodzaju przedstawienia można było oglądać przy okazji rozmaitych nabożeństw – i to był teatr tak zwanych wyższych lotów. Zabawie służyły farsy. Bardzo korzystały na tym osoby nie umiejące czytać. Korzenie średniowiecznego teatru sięgają teatru pochodzącego z czasów antycznych. W starożytności widowiska teatralne stanowiły formę uczczenia pewnych wydarzeń. Czara włocławska jest zabytkiem, który aktualnie podziwiać można w krakowskim Muzeum Narodowym. Co jakiś czas prezentowane jest również w Galerii Rzemiosła Artystycznego. Dokładna data powstania tego przedmiotu nie jest znana – wiadomo jedynie tyle, iż pochodzi on z dziesiątego stulecia (chociaż zdaniem niektórych pochodzić może z wieku dwunastego). Jest to zatem tym bardziej cenny zabytek, albowiem w naszym kraju nie ma wielu zabytków wywodzących się z czasów przedromańskich. Swoją nazwę czara owa zawdzięcza faktowi, iż znaleziona został właśnie pod Włocławkiem – było to znalezisko o jak najbardziej przypadkowym charakterze. Przypuszcza się, iż przedmiot ten kiedyś pełnił funkcję mszalnego kielicha – przy czym kielich to dość nietypowy, albowiem nie ma stopki. Materiałem użytym do jego wykonania było srebro. Czara częściowo została pozłocona, a ponadto ozdobiona ornamentami oraz scenami.