• Archiwum

  • Wczasy i spędzanie urlopu (także last minute kojarzyło się przez lata z wyjazdem nad morze albo w góry, do eleganckich hoteli i pensjonatów, w których obsługa jest na każde nasze skinienie. W czasie takiego wypoczynku starano się nic nie robić, jedynie błogo się lenić, co prowadziło do tego, że tuż po powrocie do domu zaczynało się odczuwać naprawdę zmęczenie. Brak aktywności powodował rozleniwienie się organizmu. Od kilku lat w naszym kraju coraz popularniejsza staje się bardziej aktywna forma wypoczynku, a mianowicie agroturystyka. Jest to pewnego rodzaju turystyka wiejska, wiążąca w sobie usługi turystyczne z życiem w gospodarstwie rolnym. Turyści decydujący się na tą formę wypoczynku mogą odpocząć w wyjątkowej ciszy, jaką oferuje wiejskie otoczenie a jednocześnie zapoznać się ze sposobem życia na wsi, codziennymi obowiązkami gospodarzy, poznać miejscowe zwyczaje, historię i kulturę danego miejsca. Dodatkowo dzięki bezpośredniemu kontaktowi z gospodarzami nie jest się kolejnym, anonimowym turystą, tylko na jakiś czas, a może na dłużej, można stać się przyjacielem, kimś bliskim.

  • Kategorie

  • Pomnikami przyrody są niewielkie skupiska natury, które wymagają ścisłej ochrony. Najczęstszymi pomnikami są okazałe, stare drzewa, głazy narzutowe, jaskinie, wywierzyska i wodospady. Pierwsze pomniki na terenie Warszawy ustanowiono już w latach pięćdziesiątych. Ochroną objęto tu sosny i dęby na terenie dzielnic Mokotów i Praga. Prace Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody doprowadziły do uznania 169 obiektów za pomniki przyrody. W rejestrze znalazły się sędziwe drzewa o różnych rozmiarach, do których najczęściej zaliczone są lipy drobnolistne, dęby, topole czarne i buki. Osobną grupę stanowią drzewa egzotyczne, zapisane ze względu na swoje ogromne znaczenie dydaktyczne. Objęte ochroną są także głazy narzutowe, których do rejestru zapisano osiemnaście. Zostały one wydobyte przy pracach ziemnych na terenie miasta. Pozwalają one na odtworzenie dziejów geologicznych Warszawy i okolic. W dzielnicy Warszawa Śródmieście znajduje się 10 głazów narzutowych, z których największy posiada obwód ponad 10 metrów. Kolekcja głazów uzupełniona jest skamieniałym pniem z okresu karbońskiego. Przyjaciele: Hotele warszawa baza hoteli Luksusowy, pełen komfortu weekend w spa połączony z zabiegami kosmetycznymi.

20 listopada 2009

Malzoeum oraz rzymski łuk

33We współczesnym Rzymie do najsłynniejszych należą łuk Tytusa (81 n.e.) i Septymiusza Sewera (204 n.e.). Łuk Tytusa to budowla jednoprzelotowa, bogato zdobiona, z rzeźbionym fryzem oraz wykutym w kamieniu napisem. Monument ten został wzniesiony dla upamiętnienia upadku Jerozolimy, zaś widniejąca na nim płaskorzeźba przedstawia cesarza Tytusa w geście zwycięstwa. Łuk Septymiusza Sewera jest chyba najsłynniejszym przykładem konstrukcji potrójnej. Potężny łuk centralny i dwa mniej okazałe łuki boczne również wieńczy inskrypcja. Podobne budowle można zobaczyć na terenie całych Włoch, a także w wielu krajach podbitych w czasach cesarstwa rzymskie go, na przykład Łuk Tyberiusza w Orange we Francji (30-20 p.n.e.) oraz Łuk Trajana (113 n.e.) na szosie wiodącej do portu we włoskiej miejscowości Ankona. zymianie nie budowali obelisków. Zastąpili je kolumnami, które podobnie jak łuki, wznoszono dla upamiętnienia sukcesów militarnych oraz ku czci wybitnych generałów. Jednym z najsłynniejszych monumentów tego typu jest wolno stojąca Kolumna Trajana autorstwa greckiego architekta Apollodorosa z Damaszku, wzniesiona w roku 114 n.e. usytuowana na Forum Trajana w Rzymie. Kolumna ma ponad 40 metrów wysokości, zdobi ją aż 2500 rzeźb przedstawiających ludzkie postacie w scenach ukazujących zwycięskie kampanie wojenne cesarza Trajana. Wewnątrz cokołu znajduje się komora grobowa z prochami władcy i jego żony. Kolumnę wieńczy marmurowa głowica dorycka. W wersji oryginalnej znajdował się na niej posąg Trajana. W roku 1587 umieszczono w komorze grobowej statuę przedstawiającą Św. Piotra. Mauzolea (potężne grobowce) oraz sarkofagi (kamienne trumny zdobione płaskorzeźbami lub posągiem zmarłego) są również rodzajem pomników ku czci zmarłych osób. Etruskowie, którzy zamieszkiwali tereny środkowych Włoch od około 800 roku p.n.e. do trzeciego stulecia przed naszą erą, gdy zostali podbici przez Rzymian, pozostawili po sobie wiele tego typu monumentów wykonanych w kamieniu, brązie i terakocie. Kamienny sarkofag zdobiony podobizną zmarłego i wysokiej klasy płaskorzeźbami umieszczano w specjalnym grobowcu. Etruskie grobowce są prawdziwą skarbnicą wiedzy o życiu i kulturze tych ludzi. Można tu bowiem znaleźć nie tylko sarkofagi, lecz także przedmioty codziennego użytku. Komnata, w której znajdowała się trumna, była umeblowana, natomiast jej ściany zdobiły malowidła. Niemal cała wiedza, jaką naukowcy posiadają o Etruskach oparta jest na znaleziskach z miejsc pochówku. Wiedzy tej nie ma zbyt wiele, ponieważ badania są ograniczone do małej liczy przypadków i trzeba się napracować, by zdobyć informacje.


Tagi: , , , , , ,

Copyright © 2007 - Serwis turystyczny