Serwis turystyczny

Coraz bardziej doceniamy rolę aktywności fizycznej, która jest niezbędnym elementem w budowaniu naszego zdrowia i dobrego samopoczucia. Ta rosnąca świadomość powoduje, że odstępuje się powoli od tradycyjnego plażowania i bezczynnego relaksu urlopowego i zastępuje się go nowymi rodzajami turystyki i wypoczynku. Dobrym przykładem jest tutaj turystyka zrównoważona, której najbardziej znanym rodzajem jest agroturystyka. Ludzie, chcąc doznawać nowych wrażeń, poznawać nowe osoby, zwyczaje i kulturę, pragną wyrwać się ze swojego codziennego środowiska i udać się tam, gdzie będzie jak najmniej przedstawicieli ich sposobu życia. Mają już dosyć przebywania w czasie urlopu w miejscowościach wypoczynkowych, w których co prawda jest mnóstwo atrakcji, ale nie ma możliwości przebywania w ciszy, jakże potrzebnej do uzyskania spokoju i zregenerowania się po pracy. Turystykę zrównoważoną cechuje to, że jest prowadzona przez rodzinne przedsiębiorstwa, zapewnia obopólne korzyści zarówno turystom jak i organizatorom, minimalizując koszty gospodarcze i szkody ekologiczne i wzmacnia więzi międzyludzkie nawiązujące się w trakcie pobytu gości. Jedną z form turystyki zrównoważonej jest agroturystyka, czyli turystyka wiejska. Podstawowym motywem skłaniającym do korzystania z tej formy wypoczynku jest chęć pobytu bliżej przyrody i naturalnego środowiska człowieka oraz chęć ucieczki od miejskiego zgiełku. Kojące krajobrazy, niesamowita przyroda, wszechobecny spokój, wolniejsze tempo życia sprawiają, że taka forma wypoczynku jest o wiele bardziej relaksująca niż pobyt w zatłoczonych miejscowościach turystycznych. Korzystając z wczasów agroturystycznych można nie tylko solidnie odpocząć, ale także nabyć nowe umiejętności, pomagając gospodarzom pobytu w ich codziennych obowiązkach. Dla organizatorów turystyki wiejskiej jest to dodatkowe źródło dochodu, gdyż oprócz zajmowania się wczasowiczami, muszą oni sprostać swoim codziennym obowiązkom wynikającym z życia na wsi. Nadal rolnictwo i produkcja rolna jest ich głównym źródłem utrzymania, natomiast prowadzenie działalności agroturystycznej to tylko dodatkowy dochód, choć z roku na rok coraz większy.

Wieś w naszej polskiej kulturze i tradycji zawsze odgrywała znaczącą rolę. O wypoczynku na wsi pisał Kochanowski w swoich fraszkach. Od połowy dziewiętnastego stulecia, gdy industrializacja gospodarki pociągała za sobą zmiany społeczne, wieś przestała odgrywać swoją decydującą rolę. Jednak w polskiej świadomości pozostała tęsknota za spokojem i pięknem wsi. Dźwięk świerszcza wieczorową porą, lub widok żurawia nadal kojarzy nam się z spokojem, odpoczynkiem. Może dlatego wiele osób decyduje się na spędzanie wolnego czasu na wsi. Szczególnie ludzie z dużych miast cenią sobie rustykalne korzyści. Poeci, filozofowie i innego rodzaju niepokornych dusz radują się, gdy każdą wolną chwilę spędzają na łonie natury. To dla nich powrót do pierwotnych korzeni człowieczeństwa. Zwykły człowiek wyjeżdża w górki, do znanych ośrodków turystycznych pragnąc zaznać spokoju. Wszystko to jest zapisane w kodzie genetycznym polskiej kultury masowej. Z drugiej strony polska wieś kojarzona jest z ubóstwem, zacofaniem i brakiem perspektyw. Zadajmy sobie pytanie, który z przedstawionych obrazów jest prawdziwy? Hhhmmm . Po długiej analizie dojdziemy do przekonania, że oba przedstawiają realny obraz wsi. Arizona tanie wino, które zrobiło karierę dzięki filmowi dokumentalnemu o takim tytule. Film przedstawił i wykreował pewien wizerunek polskiej, popegerowskiej wsi. Akcja filmu toczy się na jednej z wsi w woj. olsztyńskim. Wcześniej istniał tam PGR, który zatrudniał większość ludzi. Wraz z upadkiem gospodarki centralnie sterowanej, rację bytu straciło istnienie tego zakładu rolnego. Wówczas to przed ludźmi stanęło widmo bezrobocia. Większość z nich nie potrafiła nic robić, tylko doić krowy, orać pole itdp. itd. Co więcej nie posiadali własnych gospodarstw rolnych, z których mogliby czerpać dochód. Jedynym ich utrzymaniem pozostawała zapomoga dla bezrobotnych. Jedynym przedsiębiorczym człowiekiem na wsi był właściciel sklepu. W imieniu mieszkańców wioski pobierał on zasiłek. Cały dowcip polegał na tym, iż w większości pozostawał on w kieszeni sklepikarza. Dochód mieszkańca był przeliczany na kredyt w sklepie. Zakupy w sklepie były najbardziej obfite w dniu otrzymania zasiłku. Tylko, że ograniczały się one zazwyczaj do zakupu dużej ilości taniego wina marki Arizona. Taki jest jeden z prawdziwych obrazów polskiej wsi.

Agroturystyka, jako rozwijająca się gałąź przemysłu turystycznego, staje się coraz bardziej zorganizowana i posiada już swoje własne struktury. Poszczególne gospodarstwa zrzeszają się w różnego rodzaju stowarzyszenia, a te podporządkowane są Polskiej Federacji Turystyki Wiejskiej “Gospodarstwa Gościnne”. Federacja ta przyjęła system kategorii, umożliwiający identyfikacje poszczególnych lokali wchodzących w skład bazy noclegowej, oferowanych przez właścicieli gospodarstw agroturystycznych. Podstawowy podział obejmuje pokoje gościnne (sypialnia dla 1 – 4 osób z dostępem do łazienki, WC i pomieszczeń wspólnych), samodzielne jednostki mieszkalne (domy składające się z minimum 1 sypialni, pokoju wypoczynkowego, WC, łazienki, kuchni, wynajmowany w całości), kwatery grupowe (pomieszczenia mające co najmniej cztery miejsca sypialne, dostęp do łazienki i WC) oraz przyzagrodowe pola namiotowe (miejsce na namiot lub przyczepę kempingową, z dostępem do bieżącej wody i WC). Każdy rodzaj kwater otrzymuje od PFTW “GG” odpowiednią kategorię. Najniższa to STANDARD, a kolejne oznacza się gwiazdkami (maksymalnie trzy gwiazdki). Podmiot, który poddaje się kategoryzacji, ma prawo posługiwać się przyznanym znakiem przez okres dwóch lat, po czym musi zostać ponownie skontrolowany. Blisko połowa z ponad 120 stowarzyszeń agroturystycznych, zarejestrowanych w naszym kraju, zrzeszonych jest w Polskiej Federacji Turystyki Wiejskiej “Gospodarstwa Gościnne”. Największa liczba stowarzyszeń zawiązała się w województwie warmińsko-mazurskim. Dwadzieścia pięć organizacji zawiązało się na tym terenie, co biorąc pod uwagę walory krajobrazowe tego terenu, wcale nie dziwi. Kolejne województwa pod względem liczebności stowarzyszeń to świętokrzyskie, wielkopolskie, podlaskie oraz lubelskie i zachodniopomorskie. Największym stowarzyszeniem jest Stowarzyszenie Agroturystyczne “Galicyjskie Gospodarstwa Gościnne Bieszczady”, które działa w województwie podkarpackim i dysponuje łączną liczbą 2550 miejsc noclegowych. Jeśli wziąć pod uwagę same miejsca do spania, najwięcej znajduje się w województwie małopolskim, warmińsko-mazurskim, pomorskim a także w podlaskim. Najmniej takich miejsc mają do zaoferowania województwa opolskie i kujawsko-pomorskie. Najbardziej rozwiniętym regionem pod względem liczby kwater jest rejon województw górskich. Mieści się tam około 40% całej bazy agroturystycznej w Polsce.

Rola lasu w całym świecie jest nie do przecenienia. Dzięki leśnym roślinom utrzymywany jest w równowadze cały ekosystem gdyż zapewnia równowagę biologiczną. Mamy różne typy zbiorowisk roślinnych a wśród nich lasy, łąki i pastwiska, pola uprawne, torfowiska. Las jest złożony z różnych organizmów i w zależności gdzie ten las się znajduje, jaki klimat tam występuje, jakie ma podłoże i jak wygląda teren na którym jest położony rozróżniamy lasy iglaste, liściaste i mieszane. Aktualnie w Polsce lasy zajmują około dwudziestu ośmiu procent całej powierzchni kraju. Las ma swoje specyficzne warunki klimatyczne. To właśnie tu temperatura latem jest zawsze niższa niż na otwartych przestrzeniach natomiast w zimie temperatura jest wyższa. Ponieważ do runa leśnego dociera mało światła więc musi ono rozkwitać wcześniej od tego jak pojawią się liście na drzewach. Dzięki drzewom zmniejsza się siła wiatru, las jest spokojny, przyjazny zwierzętom i ludziom, ma niespotykany mikroklimat. W każdej części lasu tętni życie czy to w koronach drzew albo w runie leśnym. W Polsce występuje kilka typów zbiorowisk leśnych w zależności od właściwości terenu na których rosną. Jednym z takich typów są buczyny czyli tereny gdzie rośnie przede wszystkim buk. Buk należy do drzew bardzo rozrastających się więc dolne obszary lasu są praktycznie stale zacienione więc w runie rosną tylko rośliny cieniolubne. Tego typu lasy występują najczęściej na Pomorzu Zachodnim, na Wyżynie Lubelskiej oraz w Bieszczadach. Grądy to lasy w których rosną przede wszystkim graby, lipy, dęby a w podszyciu najczęściej spotyka się leszczynę i trzmielinę. Grądy rosną na glebach żyznych i jest ich w naszym kraju stosunkowo niewiele. Łęgi spotkać można nad brzegami jezior i potoków czyli w miejscach wilgotnych które okresowo są podtapiane. Na łęgach rosną wierzby oraz topole. Olszyny spotyka się na terenach bagiennych a rośliny występujące tych miejscach tworzą kępy. Na tych terenach rosną olsze, brzozy, świerki. Mamy jeszcze bory mieszane występujące na glebach jałowych i piaszczystych (runo w tych lasach jest ubogie) oraz bory sosnowe występujące na glebach piaszczystych a w runie tego lasu spotykamy mchy i porosty.

Istnienie baru, knajpy czy innego miejsca przeznaczonego do spożywania alkoholu jest wyjątkiem. Zakątki takie istnieją naprawdę dużych wioskach. Funkcjonują one na innych zasadach jak większość pubów w mieście. Po pierwsze stałymi bywalcami są mężczyźni mający problemy z alkoholem. Spędzanie tam wolnego czasu nie jest chwalone. W miastach wyjście na browarna jest czymś naturalnym, na wsi nie. Godziny otwarcia też są inne, niż przywykliśmy w miastach. Godzina 21, lub 22 są czasem zamykania baru. W miastach o tej godzinach przybywają goście. Największy ruch jest w niedzielne popołudnie, kiedy wielu z panów przychodzi po kościele na jednego małego, o tak dla ożywienia się. Istnienie karczmy jest zwalczane przez Kościół jako miejsce szerzenia alkoholizmu. Ideałem dla księdza to całkowita likwidacja baru. Wydaje mi się, iż walka pomiędzy karczmarzem a proboszczem, to wiejska wersja walki sacrum i profanum. Z drugiej strony istnienie baru zapewnia funkcjonowanie grupie społecznej, którą możemy określić jako drobni, wiejscy alkoholicy. Inną ważną funkcją społeczną karczmy jest dawanie pożywki do poważnych nauk głoszonych przez proboszcza i mniej poważnych plotek rozpowiadanych w sklepach. Położenie wiosek powoduje, że mieszkanie w nich wymaga pewnego samowyleczenia się. Trzeba zainwestować w samochód, lub w imię dojazdu do szkół i pracy korzystać z autobusów. Komunikacja autobusowa jest niezmiernie uciążliwa. Najlepszym przykładem są dojazdy do szkoły. Lekcje zaczynają się z reguły o godzinie ósmej. Autobus na wsi położonej z dala od miasta może być o godzinie szósta trzydzieści. Wobec czego wstać należy o godzinie szóstej, albo o godzinie piąta trzydzieści. Co gorsza autobus może być na przystanku punktualnie o godzinie ósmej. Najgorsza jest zima. Oblodzone drogi powodują, iż komunikacja autobusowa jest niepunktualna. Do dalszych utrudnień dodajmy: wadliwość sprzętu, awarie autobusów, miejsca stojące przez półtora godziny, niedopasowanie rozkładu jazdy do zajęć w szkole. Tak to wielkie problemy związane z komunikacją. Wydaje mi się, iż dużą możliwością dla wiosek polskich może okazać się system pracy zdalnej. To jest takiej pracy, która będzie odbywała się poza siedzibą firmy. Jednym z warunków takiej pracy musi być sprawne łącze internetowe. Przy pomocy Internetu odbywałaby się komunikacja pomiędzy pracodawcą, a pracobiorcą. Jednak jak na razie jest to program futurystyczny.