Serwis turystyczny

Hiszpańska służba zdrowia tez pozostawia wiele do życzenia. Podobnie jak w Polsce – kolejki do specjalistów. Jednak poziom opieki zdrowotnej w szpitalu hiszpańskim jest dużo wyższy niż w Polsce. Hiszpanie mają jedna denerwującą cechę – są bałaganiarzami i brudasami. Świadczyć o tym może fakt obecności karaluchów w miastach i mieszkaniach, brud na ulicach i charakterystyczny zapach w niektórych dzielnicach. Niestety nie jest to korzystne odczucie w przypadku wielu miast. Charakterystyczny bałagan biurokratyczny nie jest wprawdzie tak wielki, jak w Polsce, ale spotyka się tutaj meandry prawa i różnych urzędników. Poza tym Hiszpanie są wiecznie spóźnieni. W Valencii na przykład jedyne co zawsze jest na czas, to metro i autobusy oraz samoloty – cała reszta, łącznie z taksówkami, tramwajami i samymi mieszkańcami miasta jest spóźniona. Ciekawostką jest fakt, iż mimo że Hiszpanie późno zaczynają pracę, to zawsze kończą przed czasem. Jest to zdumiewające, ale jeszcze bardziej zadziwia fakt rozkwitu gospodarki w poprzednich latach. Hiszpańskie kino, jakim jest. Ciekawym aspektem kultury jest kino hiszpańskie. Tacy twórcy jak Pedro Almodóvar czy Guillermo del Toro dopiero teraz są poznawani w Polsce. Cechą charakterystyczną wszystkich filmów prezentowanych w kinach hiszpańskich jest dubbing. Nie ma wersji oryginalnych z napisami. Ma to swoje odbicie w znajomości języka angielskiego. Z drugiej jednak strony, rząd hiszpański przykłada dużą uwagę do ochrony hiszpańskiej kultury i bardzo chroni przed zalewem amerykanizmów. Wiele nazw znanych u nas pod nazwą oryginalną, w Hiszpanii jest ustanowiona nowa nazwa, zgodna ze standardami języka hiszpańskiego. Hiszpania jest krajem międzynarodowościowym. Obserwuje się postępujący napływ imigrantów z Afryki i krajów Ameryki Południowej. Częściej też spotyka się imigrantów z Europy Wschodniej. Każda z tych grup wprowadza swoje zwyczaje i kulturę tworząc interesującą mozaikę w wielu miastach hiszpańskich. Wszystko to jest o tyle ciekawe, że Hiszpania nie jest jednorodnym państwem, warto wspomnieć tutaj o różnicach kulturowych między północą a południem czy wschodem a zachodem państwa.

Hiszpania jest jednym z krajów o największej liczbie turystów. Hiszpania jest najpopularniejsza wśród Amerykanów i Anglików. Bardzo często można usłyszeć język angielski w wielu kurortach na wschodzie i na północy kraju. Co ciekawe, Hiszpanie nie mówią prawie w ogóle po angielsku, co wydaje się paradoksem w przypadku silnie rozwiniętej turystyki właśnie w rejonach Costa Brava i Costa Dorada. Kolejną grupę turystów reprezentują Europejczycy. Wśród nich można zdecydowaną większość stanowią Niemcy oraz Francuzi. Rzadko spotyka się turystów ze wschodniej części Europy, zdecydowanie dominują wśród nich Polacy. Część z nich zostaje na stałe w Hiszpanii i obecnie ten kraj wydaje się być powoli drugą Wielką Brytanią dla Polaków. Faktem jest to, że Hiszpański budżet w 70% opiera się właśnie o turystykę, opiera się o warunki klimatyczne i środowiskowe jakie zagwarantowała im matka ziemia i ojciec powietrze. Zupełnie inaczej wyglądałaby na pewno Hiszpania, jeśli nie mogłaby zagwarantować swoim turystom dobrej pogody, słonecznych i gorących dni, oraz ciepłych nocy. Dzieci są bardzo ważne w kulturze hiszpańskiej. Praktycznie wszystko im wolno. Poznawanie świata, rozmawianie z nieznajomymi, wspólne zabawy. Kilkakrotnie widziałam sytuacje, że dziecko wymuszało na rodzicu podjęcie decyzji. Ale dzięki temu młodzi Hiszpanie są bardziej samodzielni niż ich rówieśnicy z Włoch czy Francji. Nie boją się wyzwań i dzięki temu są bardziej spontaniczni i pewni siebie. Tradycje rodzinne szczególnie dotyczące rodzinnych tajemnic kuchni są przekazywane z pokolenia na pokolenie. W Hiszpanii jednak wciąż dominuje obraz tradycyjnej rodziny – ojciec pracuje, zarabia, natomiast żona zajmuje się dziećmi i domem. Ale powoli to się zmienia. Coraz częściej młodzi Hiszpanie żyją w wolnych związkach i coraz później decydują się na pierwsze dziecko. Co ciekawe młodsze pokolenia decydują się na małą ilość dzieci. Zazwyczaj jest to dwójka dzieci. W rodzinach uboższych albo starszych pokoleniach obserwuje się znaczne ilości potomstwa. Obecnie stopa życia w Hiszpanii znacznie wzrosła. Jest to związane zarówno ze wstąpieniem kraju do Unii Europejskiej jak również podwyżek pensji związanych z najsilniejszym rozwojem gospodarki od lat. Hiszpański sport i obyczaje praktykowane przez tradycje. Hiszpanie są bardzo przywiązani do sportu i bez znaczenia jest fakt, czy jest to sport oglądany w telewizji czy uczestniczą w meczu. Sport to w Hiszpanii świętość. Bardzo aktywne są grupy kibiców skandujących hasła ulubionych klubów sportowych. Najpopularniejsze oczywiście są zespoły miasta, w którym się mieszka. Ale bezapelacyjnie z moim obserwacji wynika, że pod względem popularności wygrywa FC Barcelona. Zresztą w Hiszpanii trudno znaleźć obywatela, który nie ma ulubionej drużyny. Wszyscy komuś kibicują. Jest to ciekawe zjawisko, zważywszy na fakt, że honory kibicowania są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Hiszpania, mimo swoich wad i niepunktualności, warta jest poznania. Nie tylko na dwu tygodniowy wyjazd, na którym się leży na plaży, ewentualnie popływać w ciepłym morzu z tłumem innych turystów. Ciekawsze rzeczy można poznać zwiedzając Hiszpanię od środka – miasta, miasteczka mają niesamowity urok i słynną z wielkiej gościnności. Kultura ludzi tam mieszkających różni się znacznie od kultury miasta. Można się wiele nauczyć i poznać niesamowite zwyczaje.

Danii istnieje tylko kilka ważniejszych partii. Ponadto, panuje tam demokracja z jedną izbą parlamentarną.Ustrojem politycznym panującym w Danii jest dziedziczna monarchia konstytucyjna. W kraju obowiązuje konstytucja z 1953 roku, a głową państwa jest królowa, która reprezentuje je na zewnątrz. Kompetencje ustawodawcze należą do królowej i jednoizbowego parlamentu Folketingu. Tak to wygląda formalnie, natomiast w praktyce władzę ustawodawczą pełni parlament. Władzę wykonawczą z kolei sprawuje rząd z premierem na czele, który jest powoływany i odwoływany przez królową na wniosek większości parlamentarnej. Królowa może przewodniczyć obradom rządu, który wówczas nosi nazwę Rady Państwa. Czynne oraz bierne prawo wyborcze przysługuje obywatelom od ukończenia osiemnastego roku życia. Bardzo szeroką autonomię mają zamorskie części Królestwa Danii, czyli Wyspy Owcze i Grenlandia. Są one reprezentowane w Folketingu w sumie przez 4 deputowanych. Głównymi siłami politycznymi w Danii są trzy partie. Pierwsza i najsilniejsza to Duńska Partia Socjaldemokratyczna (SDPD). Pozostałymi są Konserwatywna Partia Ludowa i Duńska Partia Liberalna – Lewica (Venstre). Dania ma bardzo dobrze zorganizowana opiekę zdrowotną, podobnie jak opiekę socjalną. Wszystko to jest możliwe dzięki wysokim podatkom.Duńczycy jako jedni z pierwszych na świecie wprowadzili państwową politykę społeczna, którą zostali objęci wszyscy obywatele. System pomocy społecznej jest administrowany przede wszystkim przez organa samorządowe. Finansowany natomiast jest z przez państwo z podatków i składek opłacanych przez osoby pracujące i pracodawców. Ponadto, w Danii funkcjonuje system dobrowolnych ubezpieczeń od bezrobocia oraz ubezpieczeń od wypadków przy pracy. Systemem zasiłków objęte są osoby starsze powyżej 67 roku życia, inwalidzi oraz wdowy powyżej 55 roku życia. Wypłacane są także zasiłki macierzyńskie, zasiłki na wypadek choroby i śmierci oraz zasiłki rodzinne na dzieci do 16 roku życia, które są wypłacane bez względu na poziom dochodów rodziny. Z opieki zdrowotnej korzystają wszyscy obywatele. Zarówno leczenie szpitalne, jak i opieka pielęgniarska w domu chorego są bezpłatne. Dodatkowo, dzieci i młodzież są objęte obowiązkowymi badaniami okresowymi, całkowicie bezpłatnymi. Nakłady na opiekę zdrowotną są w Danii dość wysokie i wynoszą około 8 % wydatków budżetowych. Osiągnięcia Duńczyków w dziedzinie literatury są bardzo znaczne. Szczególnie w literaturze dziecięcej.Najbardziej znanym twórcą literatury duńskiej na świecie jest oczywiście autor baśni dla dzieci, Hans Christian Andersen, który debiutował w latach trzydziestych dziewiętnastego wieku. Interesujące jednak jest, że zaczynał on od humoresek, wierszy i powieści. Światową sławę przyniósł mu jednak zbiór baśni pod tytułem “Eventyr fortalte for born” (“Baśnie opowiedziane dla dzieci”). Do najbardziej znanych jego baśni należą: “Brzydkie kaczątko”, “Dziewczynka z zapałkami”, “Calineczka”, “Słowik”, “Królowa śniegu” i “Nowe szaty króla”. Do najbardziej rozpoznawalnych twórców należy także Soeren Kierkegaard, filozof i teolog, uznawany z prekursora nurtu filozoficznego zwanego egzystencjalizmem. Bardzo znaną i cenioną autorką duńską jest Karen Blixen, przede wszystkim za powieść “Pożegnanie z Afryką”, na podstawie której powstał doskonały film z Meryl Streep i Robertem Redfordem w rolach głównych. Najważniejszymi twórcami współczesnej literatury duńskiej są: P. Tafdrup, M. Strunge, M. Vizki, P. Juul, Ch. Hesselholdt, S. Balle i P. Hoeg.

Hiszpania to jeden z najbardziej znanych krajów w Europie. Słynie zarówno z uroków własnych jak i osiągnięć choćby w sporcie. Przykładem może być choćby piłkarska reprezentacja narodowa, która znana jest na wszystkich kontynentach. Oczywiście Hiszpania to także motywy związane z fascynacją kolorytem i tradycją tego kraju. Gorące klimaty oraz ogniste charaktery mieszkańców zamiłowanych w życiu, tańcu i winie połączone z dobrą zabawą, to zdanie większości osób odwiedzających ten kraj. Oczywiście zachwycają także tereny Hiszpanii. Zarówno te położone nad brzegiem morza czy oceanu jak i te w głąb lądu. Kraj ten słynie także z koni i jazdy konnej jak i zawodów organizowanych na specjalnych stadionach, a dotyczących byków. Wszystkie te wyznaczniki znane są nie tylko w Europie, ale także w bardzo wielu krajach świata. Także kuchnia hiszpańska jest bardzo szeroko znana i ceniona na całym świecie. Jak wynika z powyższych rozważań, warto wybrać się do tego kraju i pozostać na dłużej mając okazję dobrze się bawić jak i za próbować chociaż części kolorytu obecnego na jego terenie. Hiszpania jest największym krajem znajdującym się na Półwyspie Iberyjskim. Graniczy z takimi państwami jak Portugalia, Gibraltarem należącym do Wielkiej Brytanii oraz Marokiem. Sąsiedzi to także Francja i Andora. Do Hiszpanii poza kontynentalnym terenem należą także Baleary znajdujące się na Morzu Śródziemnym oraz Wyspy Kanaryjskie. Geograficznie jeżeli chodzi o budowę, to państwo hiszpańskie zbudowane jest przeważająco z masywów paleozoicznych. Chodzi w tym momencie o centralną część, ponieważ północny wschód jak i południowy wschód to już alpejskie pasma fałdowe pochodzące od stron Pirenejów oraz Gór Betyckich. Centrala część Hiszpanii wspominana powyżej to także osady mezozoiczne jak i kenozoiczne, które zwłaszcza w rozległych nieckach są obecne w dość grubych warstwach, co jest zrozumiałe jeżeli spojrzymy na procesy formowania się tych terenów. Hiszpania ma dostęp do morza, zwłaszcza w kierunku Morza Bałtyckiego, jak i do Oceanu Atlantyckiego. Linia brzegowa jest zdecydowanie dłuższa niż granice z innymi państwami.

W Danii można spotkać wielu przedstawicieli różnych narodowości. Dominuje protestantyzm, a dokładniej luteranizm. Danię zamieszkują głównie Duńczycy, którzy stanowią 95 % ogółu ludności. Poza tym na terytorium Danii mieszkają Turcy, Norwegowie, obywatele Wielkiej Brytanii i byłej Jugosławii, Irańczycy, Niemcy, Szwedzi, a także coraz liczniejsi Polacy, których najwięcej jest na wyspach Falster, Lolland i Langeland. Dominującą religią w tym kraju jest protestantyzm, a ściślej luteranizm, który wyznaje 91 % ludności Danii. Innymi większymi grupami są katolicy – 0,6 % i wyznawcy judaizmu – 0,1 %. Od połowy lat siedemdziesiątych Danię cechuje bardzo niski, oscylujący wokół zera wzrost liczby ludności oraz mały, a w poszczególnych latach nawet ujemny, przyrost naturalny. W ogólnej liczbie ludności Danii jest znaczny udział mieszkańców w wieku ponad 65 lat – aż 15 % oraz stosunkowo nieduży dzieci w wieku poniżej 14 lat – 19 %. W Danii przeważają kobiety – na 100 mężczyzn przypada ich 103. Przeciętna długość życia wynosi 73 lata dla mężczyzn oraz 78 lat dla kobiet. W miastach mieszka 85 % ludności, a największym miastem jest Kopenhaga, której zespół miejski skupia ponad 26 % ogółu ludności Danii. Gospodarka duńska jest bardzo dobrze rozwinięta. Duńczycy poradzili sobie doskonale z wcześniejszą recesją.Dania jest rozwiniętym krajem przemysłowo – rolniczym. Produkt krajowy brutto w przeliczeniu na 1 mieszkańca ma jeden z najwyższych w Europie. Dania przeżywała pod koniec lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku recesję, spowodowaną m. in. kryzysem paliwowo – energetycznym. W latach osiemdziesiątych jednak konsekwentnie realizowała radykalny program gospodarczy, dzięki czemu następował stały wzrost produktu krajowego brutto. Udało się to osiągnąć za pomocą zwiększani inwestycji oraz zawężania specjalizacji przy jednoczesnym utrzymaniu wysokiej jakości wyrobów. Dania opiera swoją produkcję przemysłową w większości na surowcach importowanych i jest obecnie eksporterem artykułów przemysłowych. W Danii eksploatowane są ropa naftowa oraz gaz ziemny wydobywane z bogatych złóż na szelfie Morza Północnego. Rozwinięty jest przemysł maszynowy, a ponadto dobrze rozwinięte są także tradycyjne duńskie przemysły. Należą do nich przemysł spożywczy, piwowarski (Carlsberg, Tuborg), stoczniowy oraz ceramiczny i szklarski oraz przemysł papierniczy.