Serwis turystyczny

Śmierć Świętej Klary jest średniowiecznym dziełem rodem z Austrii. W kraju tym nie zachowało się zbyt wiele przykładów malarstwa tablicowego z okresu gotyckiego. Paradoksalnie, obrazu nie można obejrzeć w żadnym austriackim muzeum – aktualnie przechowywane jest w Stanach Zjednoczonych w waszyngtońskiej Narodowej Galerii Sztuki. Dokładna data powstania tego obrazu nie jest znana – przyjmuje się, iż było to w pierwszych latach piętnastego stulecia. Nie wiadomo ponadto, kto był jego autorem, aczkolwiek nazywa się go powszechnie Mistrzem z Heiligenkreuz. Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że obraz pochodzi z cysterskiego klasztoru. Poszczególne kompozycje zachwycają sposobem, w jaki zostały zaprezentowane. Na uwagę zasługuje bardzo wiele detali – między innymi to, że część ukazanych na obrazie postaci nie jest postaciami statycznymi. Bardzo ładne są tu również zestawienia kolorystyczne. Złota Madonna nazywana także Złotą Madonną z Essen to jeden z bardziej znanych zabytków rzeźby średniowiecznej. Pochodzi z opactwa kanoniczek, jakie niegdyś znajdowało się w Essen. Do dzisiejszego dnia zabytek nie opuścił tego miasta, a znajduje się w skarbcu mieszczącej się tutaj katedry. Dokładna data powstania tego dzieła nie jest znana, aczkolwiek przyjmuje się, iż najprawdopodobniej zostało ono stworzone w okolicach lat osiemdziesiątych dziesiątego stulecia. Złota Madonna to nazwa, jaka bardzo popularna stała się dopiero w wieku dziewiętnastym. Wywodzi się ona od złotej okładziny – do dziś zachował się ta oryginalna, średniowieczna. Ciekawostka w tym miejscu może być informacja, że wciąż dla mieszkańców pewnych rejonów Niemiec takie przedstawienie Matki Boskiej otaczane jest kultem – widoczne jest to przede wszystkim w Zagłębiu Ruhry. Dzieło to stanowi specyficzną odmianą relikwiarza. Malarstwo gotyckie było najbardziej rozpowszechnioną w okresie średniowiecza technika malarską. Jego tematyka obejmował sceny pochodzące z Biblii, a uściślając – z Nowego Testamentu. Jednakże w tym czasie zaczęły pokazywać się także dzieła o świeckim charakterze – ich twórcom nie chodziło w żadnym przypadku o idealizowanie prezentowanych przez siebie osób, ale pokazywanie ich dokładnie takimi, jakimi są one w rzeczywistości. Popularną formą gotyckiego malarstwa było malarstwo ścienne. Te akurat niesamowicie rozpowszechnione było we Włoszech, a nade wszystko w Toskanii. Najbardziej wyrazistym tego przykładem są tworzone przez Giotto di Bondone freski – powstawały one na przełomie trzynastego oraz czternastego stulecia, kiedy to ów artysta żył. Ścienne malarstwo było we Włoszech popularne z tego względu, iż powierzchnie tutejszych budynków były wyjątkowo duże, a zatem stwarzały pole do popisu.